mookfah

[size=18]บทนำ

มหาวิทยาลัยมินเนโซต้า สหรัฐอเมริกา ค.ศ. 2002

ทักษอร เตชภณ ก้าวขึ้นสู่แท่นยิงธนูด้วยแววตาที่มุ่งมั่น หล่อนกวาดตามองไปรอบๆจากสนามหญ้าอันเขียวขจีไปจนกระทั่งถึงสายตานับร้อยคู่ที่เฝ้ามองอยู่บนอัฒจันทร์ สายตาที่มองมาอย่างชื่นชมเหล่านั้นทำให้หล่อนรู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างมาก ที่สามารถทำให้พวกฝรั่งมังค่ารู้ว่าคนเอเชียหัวดำนั้นก็มีพิษสงแค่ไหน

หญิงสาวหันกลับมาที่สนามหญ้าอีกครั้ง หล่อนใช้มือแตะที่แก้มเบาๆ สีของธงไตรรงค์ทำให้ฮึกเหิมได้เป็นอย่างดี สีน้ำเงิน ขาว แดง ถูกเพ้นท์เป็นแนวพาดจากโหนกแก้มสูงข้างหนึ่งผ่านจมูกเล็กโด่งของหล่อนไปสู่โหนกแก้มอีกด้านหนึ่งเพื่อเป็นสัญลักษณ์บอกให้รู้ว่าหล่อนมาจากไหน

ถึงแม้การแข่งขันยิงธนูในวันนี้จะเป็นเพียงกีฬามหาวิทยาลัยแห่งสหรัฐอเมริกาเท่านั้น แต่มันก็เป็นการเริ่มต้นที่ดีที่จะประกาศให้โลกรู้ว่า คนไทยก็เป็นที่หนึ่งได้เหมือนกันแม้จะอยู่ในแผ่นดินอื่น และตอนนี้ก็เหลืออีกเพียงแค่ธนูเดียวเท่านั้น หล่อนก็จะทำได้

ทักษอร สูดลมหายใจเข้าปอดเต็มที่ ก่อนจะจัดระเบียบร่างกายอย่างสวยงามและถูกต้อง แล้วขึ้นสายและเล็งไปยังเป้าที่ห่างออกไปเจ็ดสิบเมตรด้วยสายตาที่แน่วแน่

ตอนนี้ นอกจากจุดสีเหลืองตรงกลางเป้าที่ห่างออกไปเจ็ดสิบเมตรแล้ว หญิงสาวก็มองไม่เห็นอะไรอีกเลย สมาธิของโรบินฮู้ดสาวพุ่งตรงไปยังจุดนั้นจนรอบๆข้างมืดมิดไปหมด ทั้งสายตานับร้อยคู่ ทั้งสนามหญ้าเขียวขจี ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนอันตรธานหายไปกับความมืดมิดจนหมดสิ้น จะเหลือก็แต่เพียงตัวของหล่อนและเป้าหมายเท่านั้น

นิ้วเรียวงามปล่อยปลายศร ลูกธนูที่เป็นลวดลายธงชาติไทยพุ่งแหวกอากาศไปอย่างรวดเร็ว และยังไม่ทันที่ผู้ชมอันแน่นขนัดจะหายใจเอาอากาศที่เพิ่งสูดเข้าสู่ปอดออกมา ลูกธนูก็พุ่งเข้าปักกลางวงกลมสีเหลืองราวกับมีเทวดาจับไปวาง

เสียงเฮดังลั่นสนามกึกก้องไปหมด ทักษอรคือแชมป์กีฬายิงธนูของกีฬามหาวิทยาลัยในปีนี้ด้วยคะแนนเต็ม ทำสถิติที่ยังไม่เคยมีนักกีฬาหญิงคนไหนทำได้มาก่อน

หญิงสาวลดคันธนูลงพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนจะหันมายกมือพนมขึ้นกราบขอบคุณผู้ชมที่อยู่ในสนามรอบด้านอย่างสวยงามและอ่อนช้อย

“โอ้อัลลอหฺ” เสียงหนึ่งในหมู่ผู้ชมร้องเรียกพระเจ้าของเขาอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

“นี่มันอะไรกันนี่” ชายหนุ่มแทบจะไม่อยากละสายตาจากใบหน้าอันงามราวกับนางฟ้าจุติจากสวรรค์ลงมา ผิวหน้าของหล่อนผ่องใสดั่งตุ๊กตากระเบื้อง ผมที่ย้อมเป็นสีน้ำตาลตามสมัยนิยมนั้นดูสลวยดั่งเกลียวไหม ยามที่รอยยิ้มของหล่อนผุดขึ้นบนใบหน้า ก็เหมือนมันจะสามารถทำให้โลกทั้งโลกของ ฮาซาน อาดิล อะมานี เชื้อพระวงศ์หนุ่มจากราชอาณาจักรกอลิยาห์หยุดหมุนไปเสียให้ได้




1.

เสียงกรี๊ดของสาวๆมหาวิทยาลับมินเนโซต้าดังกึกก้องเมื่อเจ้าชายอัคคาร์ รัชทายาทแห่งราชอาณาจักรอัสบายาห์ทรงพระราชดำเนินไปตามทางเดินที่ทอดยาวไปสู่อาคารเรียนของคณะรัฐศาสตร์

เนื่องด้วยทรงเป็นเจ้าชายที่งามพร้อมไปด้วยรูปโฉมและมั่งคั่งไปด้วยทรัพย์สิน ประเทศของพระองค์นั้นมีรายได้จากการผลิตน้ำมันได้ถึงวันละสองล้านบาร์เรล และยังมีแหล่งท่องเที่ยวที่ติดอันดับของโลกอีกต่างหาก จึงไม่แปลกเลยที่บรรดาสาวๆทุกคนต่างใฝ่ฝันที่จะได้ข้ามทวีปไปเป็นชายาของพระองค์

เจ้าชายหนุ่มทรงพระราชดำเนินเคียงข้างมากับพระสหายคนสนิทที่มีใบหน้าคมคายและงดงามไม่แพ้กัน แต่พระองค์ก็ดูจะเสียเปรียบในเรื่องรูปร่างไม่น้อย เพราะเขาคนนั้นมีรูปร่างสูงใหญ่ที่อุดมไปด้วยมัดกล้าม ผิวสีเข้มประกอบกับดวงตาสีเหล็กของเขาก็ทำให้สาวๆที่ได้พบเห็นหลงรักได้ไม่ยาก เขาผู้นั้นมีนามว่า ฮาซาน อาดิล อะมานี เชื้อพระวงศ์ปลายแถวของราชอาณาจักรกอลิยาห์ ประเทศเพื่อนบ้านของเจ้าชายอัคคาร์นั่นเอง

แต่ด้วยกอลิยาห์เป็นประเทศในกลุ่มตะวันออกกลางที่จัดได้ว่าเป็นประเทศกำลังพัฒนาและไม่ได้ร่ำรวยเท่าอัสบายาห์ พื้นที่แปดสิบเปอร์เซ็นต์ของประเทศก็เป็นทะเลทรายที่แห้งแล้งกันดาร ประชากรส่วนใหญ่ยังเป็นชนเผ่าเร่ร่อนและยากจน ทำให้กอลิยาห์เป็นลูกไล่ของอัสบายาห์มาโดยตลอด

ความเสียเปรียบนี้เองก็ส่งผลมาถึงฮาซานด้วย เขาถูกรัศมีความเป็นรัชทายาทของเจ้าชายอัคคาร์บดบังจนไม่เป็นที่น่าสนใจอย่างที่ควรจะเป็น ทุกคนต่างจับจ้องไปที่เจ้าชายหนุ่มจนหลงลืมเขาไปเสียสนิทใจ

และในท่ามกลางสายตาหญิงสาวหลากชาติหลากภาษาที่จับจ้องไปยังรัชทายาทหนุ่มอยู่นั้นเอง ก็ยังมีสายตาอีกคู่หนึ่งที่ซุ่มดูอยู่ไม่ห่างด้วยความหลงใหลที่แตกต่าง



“อร มานั่งทำอะไรตรงนี้” สาวญี่ปุ่นเอ่ยทักสาวชาวไทยที่นั่งทำลับๆล่อๆอยู่หลังพุ่มไม้ไม่ห่างจากเส้นทางที่เจ้าชายอัคคาร์และพระสหายทรงพระราชดำเนินผ่าน

“ชูวส์” ผู้ที่ถูกทักยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเพื่อส่งสัญญาณให้เพื่อนชาวญี่ปุ่นเงียบเสียง

“อะไรกันยะ ทักษอร นี่แอบกรี๊ดเจ้าชายอัคคาร์ด้วยเหมือนกันเหรอ”

“อย่าเสียงดังไปสิ มันไม่ใช่อย่างที่เธอเข้าใจหรอกนะอาซามิ เดี๋ยวพระองค์ก็ทรงได้ยินหรอก” ทักษอรรีบลุกขึ้นไปปิดปากเพื่อนสาวเอาไว้

“อู้” อาซามิดิ้นรนอย่างหนักเพื่อจะได้หลุดพันจากการพันธนาการของเพื่อน แล้วหล่อนก็ทำสำเร็จ เนื่องจากมีเรือนร่างอวบอ้วนกว่าทักษอรถึงสองเท่าตัวนั่นเอง

“อะไรกัน มาปิดปากคนอย่างอาซามิไม่ได้หรอกนะ” สาวญี่ปุ่นร้องบอก สายตาจ้องมองไปยังเพื่อนสาวด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ หล่อนแสยะยิ้มออกมาก่อนที่จะหันกลับไปยังขบวนเสด็จแล้วร้องตะโกนโหวกเหวกขึ้น

“ทางนี้ค่ะ เจ้าชาย” อาซามิตะโกนลากเสียงยาว เสียงของหล่อนก้องกังวานกลบทุกเสียงกรี๊ด ด้วยพลังเสียงที่ฝึกฝนมาจากชมรมนักร้องโอเปร่า จากนั้นก็ทรุดตัวหลบเข้าหลังพุ่มไม้ไปในทันที

ตอนนี้สายตาทุกสายตาหันขวับมาตามเสียงเรียกอันกังวานนั้น และพวกเขาก็ได้พบกับร่างของทักษอรที่ยืนตะลึงอยู่ ไม่เว้นแม้แต่เจ้าชายอัคคาร์ และฮาซาน

ทักษอรแทบจะเป็นลมล้มทั้งยืน เมื่อบัดนี้ผู้คนต่างหันมามองหล่อนด้วยสายตาที่ต่างกันไป พวกสาวๆนั้นเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองที่หล่อนดึงความสนใจของเจ้าชายไปได้ แต่สายตาที่ทำให้ทักษอรตัวสั่นอยู่ในขณะนี้ก็คือ สายตาของชายคนที่หล่อนแอบมองอยู่ต่างหาก

หญิงสาวไม่รู้ได้เลยว่าสายตาคู่นั้นมีความหมายว่าอะไร เขากำลังหัวเราะเยาะหล่อนอยู่หรือเปล่า หรือว่าเขากำลังคิดว่าหล่อนก็เป็นเหมือนผู้หญิงทั่วๆไปที่หลงใหลในตัวเจ้าชายเพราะความหล่อรวย

ความมั่นใจตัวเองที่มีอยู่เต็มเปี่ยมในทุกขณะกลับกลายมาเป็นความประหม่าเมื่อเห็นสายตาสีเหล็กคู่นั้น มันเหมือนดั่งเปลวเพลิงแผดเผา ร่างกายแทบจะหลอมละลายไปเพราะสายตาคู่นั้นเสียให้ได้



แล้วตอนนี้หล่อนจะทำอะไรได้อีกเล่า ฉะนั้นทันทีที่ตั้งสติได้ สิ่งแรกที่ทักษอรทำได้ดีที่สุดในตอนนี้ก็คือ ‘วิ่ง’



อาซามิมองเพื่อนสาววิ่งหางจุกตูดไปด้วยความขบขัน มันเป็นการแกล้งอำกันเล่นที่เกิดขึ้นบ่อยๆระหว่างหล่อนกับทักษอรตั้งแต่ที่ทั้งคู่เริ่มสนิทสนมกัน และครั้งนี้มันก็เป็นชัยชนะของญี่ปุ่นอีกครั้งหนึ่ง

* * * * * * * * * *

หลังจากออกจากห้องเรียนกฎหมาย ทักษอรแทบจะรอไม่ได้เลยที่จะจัดการกับเพื่อนสาวชาวญี่ปุ่นที่ทำให้หล่อนอับอายถึงขนาดนั้น

“อาซามิ” หล่อนตะโกนก้องเมื่อเห็นเพื่อนสาวกำลังปิดล็อกเกอร์ของตัวเอง

สาวญี่ปุ่นหันมามองตามเสียงเรียกด้วยความตกใจ หล่อนมองดูท่าทางขึงขังของเพื่อนด้วยความหวาดหวั่น และก่อนที่ทักษอรจะทันขยับตัว อาซามิก็รีบวิ่งหนีไปในทางตรงกันข้ามกับจุดที่เพื่อนสาวชาวไทยยืนจังก้าอยู่

แต่ด้วยร่างที่อวบอ้วนก็ทำให้อาซามิไม่ได้คล่องตัวไปกว่าทักษอรที่รูปร่างเพรียวบางเลย เมื่อสาวไทยผู้เสียหน้าวิ่งมาถึงระยะเหมาะ หล่อนก็ล้มตัวลงสไลด์ขัดขาของอาซามิราวกับนักฟุตบอลทีมชาติไทย หญิงสาวร่างอ้วนล้มคะมำลงทันที ใบหน้าฟาดกับพื้นปาเก้เสียงดังสนั่น

“โอ้ย...อะไรกันเนี่ย” อาซามิลุกขึ้นนั่งกุมใบหน้าตัวเองด้วยความเจ็บปวด

“อะไรเหรอ ก็โทษฐานที่เธอแกล้งฉันเมื่อกลางวันนี้น่ะสิ” ทักษอรลุกยืนเท้าสะเอวตอบอย่างสะใจ

“โธ่ ฉันหวังดีต่างหาก ก็เห็นเธอแอบด้อมๆมองๆเจ้าชายอยู่ไม่ใช่เหรอ” อาซามิเงยหน้ามอง ใบหน้าของหล่อนแดงก่ำด้วยแรงกระแทก พร้อมกับหยาดน้ำใสปริ่มอยู่ที่ปลายตา

“ฉันไม่ได้แอบมองเจ้าชายเสียหน่อย”

“อย่ามาทำไก๋เลย บอกใครๆก็ไม่เชื่อหรอก ก็ซุ่มดูซะจริงๆจังๆขนาดนั้น”

“ฉันมองพระสหายต่างหาก...อุ๊บ” หญิงสาวรีบปิดปากทันทีที่รู้สึกตัวว่าเผลอพูดความลับที่เก็บงำมานานออกไปแล้ว

“พระสหายเหรอ” อาซามิทำตาเจ้าเล่ห์มองเพื่อนสาว เอาล่ะสิ ความลับของสาวงามนามทักษอร จะปล่อยให้หลุดมือไปก็เสียชื่ออาซามิแย่ล่ะสิ

“เอ่อ...มะ...ไม่มีอะไรหรอก” ทักษอรหน้าแดงก่ำ แล้วรีบหันหลังให้ก่อนจะจ้ำเท้าเดินหนีไปอย่างรวดเร็วราวติดปีก

“ดะ...เดี๋ยวสิ” อาซามิร้องเรียกพร้อมๆกับพยายามพาร่างอันอวบอุ้ยอ้ายลุกขึ้นตามไป



ในที่สุดอาซามิก็ตามทักษอรมาทันที่ริมสระน้ำของมหาวิทยาลัย หล่อนจัดการกระชากไหล่ของเพื่อนสาวให้หันกลับมาทันที และมันก็เป็นไปอย่างง่ายดายราวกับว่าทักษอรเป็นสิ่งของไร้น้ำหนัก

“โอ๊ย...อะไรกัน” ทักษอรหันมาโวย “เจ็บนะ”

“ก็...” อาซามิหอบแฮกๆ ก่อนจะเรียบเรียงคำพูดออกมาจนได้ “ยังพูดกันไม่รู้เรื่องเลย”

“เรื่องอะไร ไม่เห็นรู้เรื่อง” สาวไทยทำไม่รู้ไม่ชี้

“ก็เมื่อตะกี้ที่เธอพูดว่าพระสหายยังไงเล่า”

“ไม่รู้ จำไม่ได้” ทักษอรสะบัดหน้าหนี

“นี่เธออย่าบอกฉันนะว่า เธอหลงรักพ่อรูปหล่อคนนั้นเหมือนกัน” อาซามิร้องถาม

“เหมือนกัน” ทักษอรหันมามองและทวนคำด้วยความเอะใจ “เธอหมายความว่าอย่างไร”

“แหม ก็คนอย่างฉันน่ะ ไม่ใฝ่สูงเหมือนคนอื่นๆเค้าหรอกนะ” อาซามิทำท่าเพ้อฝัน “แค่พ่อรูปหล่อนั่นสนใจฉันสักนิด ฉันก็มีความสุขแล้ว”

“นี่เธอก็ชอบฮาซานเหมือนกันเหรอ” ทักษอรถามออกไปด้วยหลงกลเพื่อนสาวเสียแล้ว

“เหมือนกัน” อาซามิทวนคำ

“เอ่อ...ก็...หมายถึงว่าเธอชอบฮาซานเค้าเหรอ”

“แหม ยอมรับมาเถอะน่า เราเป็นเพื่อนสนิทกันนะ” อาซามิเห็นช่องทางเสียแล้ว และหล่อนก็ไม่ปล่อยให้มันหลุดมือไปง่ายๆแน่ๆ “เธอไม่ไว้ใจฉันเหรอไงกันจ๊ะ”

“เอ่อ...ก็...แหม...” ทักษอรบิดกายไปมาด้วยความเขินอาย

“ใช่ไหม เธอชอบฮาซานใช่ไหม”

หญิงสาวพยักหน้าแทนคำตอบ

“นั่นปะไร” อาซามิตบมือฉาดด้วยตรงอย่างที่ใจคิด

“แล้วเธอล่ะ” ทักษอรถามเขินๆ

“ฉันไม่เกี่ยวเสียหน่อย เดี๋ยวเคนโด้มันงอนตายเลยถ้ารู้ว่าไปกรี๊ดผู้ชายคนอื่น” อาซามิปฏิเสธพร้อมดึงซองขนมออกมาจากกระเป๋าเรียนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับสิ่งที่เคยพูดไป

“อ้าว...ตะกี้เธอบอกว่าเธอก็ชอบฮาซานเหมือนกัน” ทักษอรถามอย่างงงๆ

“เหอๆ จะล่อเสือออกจากถ้ำเสือ” อาซามิล้วงมันฝรั่งออกมา “ก็ต้องใช้ลูกเสือสิ” แล้วจัดการยัดมันเข้าปาก ก่อนจะหัวเราะด้วยความสะใจพร้อมกับเคี้ยวขนมอย่างอร่อย

“อาซามิ” ทักษอรร้องตะโกนด้วยความที่เสียรู้

หญิงสาวผู้ถูกเรียกนึกขึ้นได้ หล่อนถลึงตาโตด้วยความตกใจ ด้วยรู้ฤทธิ์เวลาเพื่อนสาวโกรธดี แต่หล่อนก็ไม่ไวพอสำหรับที่จะหลบฝ่าเท้าของทักษอรได้ ร่างอวบอ้วนของหล่อนมีอันต้องกระเด็นตกลงไปในสระอย่างไม่ทันตั้งตัว

* * * * * * * * * *

ดวงตะวันเริ่มทอแสงสีทองอยู่ที่ริมขอบฟ้าระหว่างที่เจ้าชายอัคคาร์ทรงรถกลับสู่บ้านพัก เฟอร์รารี่สีแดงเพลิงทะยานพุ่งไปข้างหน้าสมกับราคาอันแพงระยับของมัน

ใบหน้างามของหญิงสาวที่ตะโกนเรียกพระองค์อย่างโดดเด่นผุดขึ้นมา หล่อนทำให้พระองค์อดที่จะแย้มสรวลออกมาไม่ได้ และนั่นก็ทำให้พระสหายหนุ่มรู้สึกสะกิดใจ

“วันนี้กระหม่อมรู้สึกว่า พระองค์ทรงอารมณ์ดี มีเหตุอันใดพอจะแบ่งปันให้กระหม่อมได้เป็นสุขร่วมไปกับพระองค์ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“หึหึ” ทรงพระสรวลในลำคอ “นายไม่เห็นหญิงชาวเอเชียคนนั้นเหรอ”

“คนไหนหรือพ่ะย่ะค่ะ” ฮาซานถามด้วยความสงสัย

“ก็คนที่ตะโกนเรียกฉันเมื่อกลางวันไงล่ะ”

“อ๋อ...” ฮาซานนึกขึ้นมาได้ทันที และภาพนั้นก็สร้างรอยยิ้มให้ผุดขึ้นบนใบหน้าของเขาด้วยเช่นเดียวกัน

“นายว่าหล่อนสวยไหม” ทรงตรัสถาม

“เอ่อ...สวยมั้งพ่ะย่ะค่ะ” ฮาซานตอบเลี่ยงไป ด้วยไม่ต้องการให้ทรงทราบว่าเขาเองก็แอบหลงรักหล่อนมานานแล้ว ตั้งแต่งานกีฬามหาวิทยาลัยเมื่อปลายปีที่ผ่านมา

“คนอะไรสวยจริงๆ ตาก็โต หน้าขาวเหมือนกับตุ๊กตากระเบื้อง ผมก็ยาวสลวยเหมือนเกลียวไหม รูปร่างราวกับนางฟ้านางสวรรค์จุติมา” ทรงพร่ำพรรณนาด้วยพระเนตรชวนฝัน

“เอ่อ...พระองค์ทรงโปรดหล่อนหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“แน่นอนสิ”

เป็นคำตอบที่ทำให้ฮาซานรู้สึกกลัดกลุ้มใจไม่น้อย ถ้าเปรียบเป็นการแข่งรถ เขาก็แพ้ตั้งแต่ยังไม่ทันออกจากจุดสตาร์ท เมื่อเป็นที่รู้ๆกันอยู่ว่าผู้หญิงส่วนใหญ่คลั่งไคล้เจ้าชายอัคคาร์จนมองข้ามเขาไปเพียงใด และที่สำคัญ หล่อนก็ยังเป็นหนึ่งในหญิงพวกนั้นเสียด้วย

แต่มันก็ยังไม่หนักใจเท่ากับข้อที่ว่า ตั้งแต่เป็นพระสหายสนิทมา ไม่เคยมีหญิงใดที่พระองค์ถึงกับเอ่ยพระโอษฐ์ว่าทรงโปรดเช่นนี้มาก่อนเลย

“ฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงที่ไหนสวยอย่างนี้มาก่อน นายรู้ไหมว่าหล่อนเป็นใคร”

“เอ่อ...ไม่รู้จักพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่เป็นไร นั่นไม่ใช่ปัญหา เดี๋ยวฉันให้พวกมหาดเล็กไปสืบก็น่าจะได้เรื่อง” ทรงตรัสด้วยรอยแย้มสรวลฉาบไปทั่วพระพักตร์

เมื่อไหร่ตอนสองจะมาค่ะ เฮีย