mookfah

รอยรักบนผืนทราย
บทที่ 2 ใต้แสงดาวกับเกลียวคลื่น


น้ำพุเล็กอยู่ตรงกลางสวนเล็กๆแห่งนี้

ท่ามกลางแสงดาวพร่างพรายบนท้องนภาดูแพรวพราวระยิบระยับจับตาเป็นพิเศษ

“นั่งก่อนสิ”

หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ซึ่งอยู่ติดกับเบาะที่ชายคนนั้นกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ตามคำเชื้อเชิญ

แม้จะอยู่ใกล้หากแต่ยากที่จะมองหน้าคนที่อยู่ในมุมมืดๆนั้นได้ แสงไฟจากโคมไฟรูปตะเกียงโบราณที่แขวนอยู่

ด้านหลังเธออีกที ไม่ช่วยให้ความละเอียดของร่างในเงามืดนี้เสียเลย

แต่น้ำเสียงอันอ่อนนุ่มกลับทำให้เธอคลายใจได้อย่างน่าประหลาดเสียนี่

อินทิกาเองไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกดีๆกับเสียงที่ออกจากปากชายต่างชาติคนนี้นัก

จะว่าสำเนียงภาษาอังกฤษเขาดี...เธอก็เคยคุยกับคนอื่นที่ออกเสียงได้ดีกว่านี้มาก่อน

แต่กับกระแสเสียงนุ่ม ทุ้ม ของชายที่อยู่เบื้องหน้ากลับทำให้เธอรู้สึก สบายใจ

ราวกับว่านี่เป็นน้ำเสียงที่คุ้นเคย ที่รอคอยและที่ใฝ่หามานาน

หญิงสาวชักคิดว่าตนประสาทนิดๆที่รู้สึกคุ้นเคยกับเสียงที่ได้ยินเป็นครั้งแรก

“เธอเป็นใคร มาจากไหน?”

หญิงสาวขมวดคิ้ว เมื่อกี๊เธอก็แนะนำตัวไปแล้วนี่ ไม่ได้ฟังรึไงวะ?

อินทิกาถอนความรู้สึกที่ว่าดีๆออกมาเมื่อฟังคำพูดจากราอิส

“ฉันเป็นสถาปนิกที่มาทำงานที่วังนี้ เป็นคนไทยค่ะ”

“เหรอ?” น้ำเสียงคล้ายไม่เชื่อถือจนหญิงสาวชักสีหน้าตึง

“เรานึกว่าเป็นนางในฮาเร็มเสียอีก” อินทิกาหันไปมองหน้าคนพูดอย่างระแวง

“หึหึหึ อย่ามองเราอย่างนั้นสิ ว่าแต่เธอเป็นคนไทยงั้นเหรอ?”

“ฮื่อ” อินทิการับคำทื่อๆ

“เธอดูสูงเกินกว่าจะเป็นสาวไทยนะ”

“มายุ่งอะไรกับส่วนสูงฉันยะ” อินทิกาตวัดค้อนใส่ราอิส

“คุยกันมาๆ มีแต่คุณถามฉันอยู่ฝ่ายเดียว คุณเป็นใครกัน มานอนอยู่ที่นี่ได้ไง ในฮาเร็มห้ามผู้ชายเข้าไม่ใช่

เหรอ?” เสียงแข็งๆคล้ายไม่สบอารมณ์อย่างไรอย่างนั้น

“หึหึหึ” เสียงหัวเราะจากร่างหนาดังขึ้นราวกับขบขันเธอเสียเต็มประดา

“เราขำเพราะที่นี่น่ะ มันเป็นส่วนของวังหน้าต่างหากเล่าไม่ใช่ฮาเร็ม”

ดูเหมือนชายคนนั้นจะเอียงคอมองหน้าเธอ

แม้จะไม่เห็นดวงตาของชายผู้นี้แต่มันก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกประหม่ารวมทั้งขัดเขินได้อย่างน่าประหลาดนัก

“สีตาเธอไม่เห็นเหมือนสีตาของสาวไทยเลยนี่ เธอเป็นลูกครึ่งงั้นเหรอ?”

อินทิกาขมวดคิ้ว..หมอนี่ไม่ฟังที่เธอถามเลยรึไงฟะ

“ฮื่อ ลูกครึ่งไทย-อังกฤษ”

“ฉันไม่ได้มาที่นี่ให้มาสอบประวัตินะยะ” อินทิกาแอบบ่นในใจ

“นี่ คุณช่วยบอกทางกลับให้ฉันหน่อยได้มั้ยคะ”

ไม่เห็นจะต้องสนเลยว่าเขาเป็นใคร ช่างล่ะ บอกทางเธอกลับได้เป็นพอ

“จะกลับแล้วเหรอ อยู่คุยเป็นเพื่อนเราก่อนสิ” มือขาวดูนุ่มน่าทะนุถนอมออกจากเงามืดยื่นออกมารั้งร่างบางเอาไว้

ข้อมือที่ถูกฉุดทำให้หญิงสาวเสียหลักล้มลงบนเบาะนุ่มของชายหนุ่มไร้ที่มาคนนี้ทันที

อินทิกาตกอยู่ในอ้อมกอดของราอิส ราวกับตกอยู่ในภวังค์ มือไม้ให้อ่อนระทวยไร้สิ้นเรี่ยวแรง


มือบางของหญิงสาวทาบลงบนหน้าอกของคนที่รั้งเธอไว้

หัวใจของเขาก็เต้นราวกับเป็นจังหวะเดียวกันกับหัวใจเธอ

กลิ่นหอมอ่อนๆจากร่างกายของชายแปลกหน้า เรียกให้หญิงสาวรู้สึกยากจะสงบใจได้ลง

ดวงตาสีน้ำทะเลมองลึกลงไปในดวงตาสีรัตติกาลที่เข้มสนิท

ในมุมมืดดูเร้นลับราวกับปริศนาในความฝัน

เหมือนร่างกายของเธอเรียกหาเขา หญิงสาวเอนกายเข้าหาอย่างลืมตัว

ลมหายใจร้อนผะผ่าวรินรดใบหน้างามเร่งเร้าให้ความปรารถนาบางอย่างพุ่งพล่านยากระงับ

คล้ายรัก คล้ายไม่รัก คล้ายห่วงหาหากแต่แฝงความโกรธกรุ่นระคนโศกเศร้า

เหมือนกับไม่ใช่ตัวเธอเอง ความรู้สึกนี้..ของใครกัน?

หัวใจเต้นระทึกราวกับรัวกลอง ทุกอย่างสงบนิ่ง

มือข้างที่ถูกราอิสเกาะกุมยกขึ้นมา สัมผัสวงหน้าของราอิส

นิ้วมือของอินทิกาช่างเย็นเฉียบ...เริ่มที่ผิวแก้ม ไต่ระดับไปยังดวงตา ย้อนกลับลงมาที่จมูกโด่ง

แม้จะเห็นไม่ถนัด แต่จากสัมผัสหญิงสาวก็คิดว่า เขาต้องเป็นคนที่หน้าตาดีที่สุดคนหนึ่ง

ผิวหน้าของเขาช่างนุ่มเนียน...เกลี้ยงเกลา ใบหน้าขาวๆของอินทิกาแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

กลิ่นหอมอ่อนๆมาหยุดตรงที่ริมฝีปากเรียวของราอิส

ลมหายใจร้อนพาดผ่านข้อมือบางที่แสนเย็นเพราะลมทะเล

นิ้วชี้ค่อยๆสัมผัสความนุ่มของริมฝีปากอย่างช้าๆและแผ่วเบา อินทิกาไม่รู้ตัวว่าตนกำลังทำสิ่งใดลงไป

รู้เพียงว่า เสียงในใจนั้นเพรียกหาคนตรงหน้านี้...เหลือเกิน

หญิงสาวไม่ได้ยินเสียงเกลียวคลื่น ไม่ได้เห็นแสงดาวจากฟากฟ้าอีกต่อไป

ที่เธอเห็นคงจะเป็นความลึกล้ำในดวงตาคมกล้า

ริมฝีปากสีกุหลาบถูกจุมพิตแผ่วเบา อินทิกาหวั่นไหวไปกับสัมผัสที่แสนอ่อนโยน

คุ้นเคย คุ้นเคยเหลือเกิน


คลับคล้ายคลับคราในเวลาเนิ่นนาน

ความรักผ่านกาลเวลาผ่านชาติภพ

แม้อยู่ห่างแสนไกลกลับมาบรรจบ

เพื่อพานพบรักแท้มิแปรผัน


เนิ่นนานคลับคล้ายคลับคราในราตรีกาล

เมื่อตะวันผันผ่านคลาไคลจากไป

หากดวงใจข้ายังแนบข้างอยู่เคียงกาย

สิ้นจันทร์ฉายข้ายังมีเจ้าอยู่เคียงใจ




ลิ้นอุ่นซอกซอนหาความหวานไหวจากปากหวานฉ่ำของอินทิกา

หญิงสาวให้รู้สึกคล้ายตนจะจับไข้ให้ได้ หน้าแดงร้อนแล้วร้อนอีก

แต่ไม่อาจละจากผู้ชายตรงหน้าไปได้เลย

“ซาเลห์น้อยของข้า” น้ำเสียงอ่อนหวานดังออกมาจากริมฝีปากเรียวของราอิส

ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะไม่รู้ตัวว่าเขาพูดสิ่งใดออกมาพอๆกับหญิงสาวที่ไม่มีสติรับรู้อีกต่อไป

ร่างหนาเอนกายลงพร้อมกับดันให้หญิงสาวเอนตามลงมา

เธอเคลิบเคลิ้มคล้ายครึ่งหลับครึ่งตื่น

นี่ความฝันหรือความจริง?

หนังตากลับหนักอึ้งเกินกว่าที่จะยกลืมขึ้นมาได้

อินทิกาเคลื่อนสู่นิทราไปทั้งอย่างนั้นเพราะพิษไข้และอาการเวียนศีรษะ

จนชายหนุ่มรู้สึกผิดสังเกตเมื่อเขาจุมพิตลงเรียวปากหวานอีกครั้งแล้วไร้ซึ่งการตอบสนอง

ราอิสหยุดการเคลื่อนไหวทั้งปวง ชายหนุ่มใช้หลังมือวัดไข้ที่หน้าผากของหญิงสาว

“เป็นไข้นี่นา” ความห่วงใยในคนแปลกหน้าคนนี้กลับพุ่งขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่พอๆกับความรู้สึกพิเศษในหัวใจ

ชายหนุ่มหลับตาหยิบมือบางขึ้นมาจุมพิตพร้อมกับพึมพำออกมาเบาๆ

“จะใช่เธอหรือไม่ คนที่เรารอคอยมาแสนนาน”

เสียงเกลียวคลื่นกระทบฝั่งเป็นระยะๆ ชายหนุ่มยังคงเหม่อมองออกไป นึกถึงใครคนหนึ่งซึ่งแสนดีและรักเขา

อย่างมากมาย เพียงแต่เธอคนนั้นก็ยังไม่สามารถถมที่ว่างในใจดวงนี้ได้

“อัรสะลัตกา อีลัยยะ ธารี” ราอิสพูดขึ้นมาเป็นภาษาชาร์มา

“ธารีส่งเธอมาหาเรางั้นหรือ”

มือหนาค่อยไล้ๆไปตามวงหน้าสวยที่หลับใหลก่อนที่จะช้อนตัวของเธอขึ้นอุ้มแล้วออกเดินออกจากสวนน้อยไป

……………………………………………………………………

เครื่องปรับอากาศในห้องพักเย็นสบายพอดีกับร่างกายของหญิงสาว

อินทิการู้สึกตัวขึ้นเมื่อพระอาทิตย์สาดแสงทองเข้ามาในห้องพักแห่งนี้

เมื่อตื่นขึ้นหญิงสาวมองเหม่อเพราะนึกไม่ออกว่าที่นี่ที่ไหนกันแน่

ความทรงจำจากเมื่อคืนวานฉายชัดในสมองขึ้นตามลำดับอย่างช้าๆ

เริ่มจากงานปาร์ตี้ เรื่องภาพหลอนและสุดท้าย จูบ!!!

หญิงสาวยกมือขึ้นปิดปากพลางทบทวนตัวเองครั้งใหญ่

ฝัน คงเป็น ฝันแน่ๆ??

จะเป็นไปได้ไง กับการที่เธอหาญกล้าไปคิสกับผู้ชายที่แม้แต่หน้าก็ยังเห็นไม่ชัดน่ะ

เป็นไปไม่ได้!!!!หญิงสาวเถียงกับตัวเองในใจ

เธอไม่เคยให้ท่าหรืออ่อยใครมาก่อน ไม่มีนิสัยวิ่งเข้าหาผู้ชาย

เธอไม่เคยจูบกับใครมาก่อนนี่นา คิ้วของอินทิกาขมวดมุ่นด้วยความสับสนยากจะแยกว่าสิ่งไหนจริงสิ่งไหนเท็จ

ว่าแต่ถ้าเป็นฝัน เมื่อวานเธอกลับมาที่ห้องนี่ได้ไงกัน

นิ้วเรียวแตะที่ริมฝีปากเบาๆ

หากเป็นฝัน ความอบอุ่นนั่นมาจากไหนกันนะ? ช่างเป็นฝันที่เหมือนจริงอะไรเช่นนี้

หญิงสาวเกาศีรษะแกรกๆตัดปัญหาทั้งหมดออกจากใจ

บางทีเธออาจจะคิดมากจนเก็บเอาไปฝันเป็นตุเป็นตะก็ได้

ว่าแต่ชื่อราอิสงั้นเหรอ??

“ราอิส...ชื่อเพราะจังแฮะ” ยิ้มหวานรับอรุณตอนเช้าเกิดเพราะอารมณ์ดีอย่างไม่ทราบสาเหตุ

หากเธอรู้แต่ว่า เมื่อคืนเธอฝันหวานเหลือเกินนะนี่