mookfah

ท้องฟ้า · by **ท้องฟ้า** on Mon Jun 11, 2007 5:05 pm

จะหมอดูหรือนักทำนาย สำหรับอินทิกามันก็ไม่ต่างอะไรกับ “หมอเดา” นักเท่าไหร่ เธอมีความเชื่อส่วนตัวว่า

มันเป็นศาสตร์ที่อาศัยความเชื่อบวกกับจิตวิทยาและผสมเล็กน้อยกับวิชาสถิติก็ออกมาเป็นคำทำนายที่เชื่อกันว่า

แม่นยำนัก คนเรามักมีความกลัวต่อสิ่งที่เราไม่รู้ เหมือนในความมืดเมื่อเรามองไม่เห็นเราก็พลอยจะรู้สึกไม่สบาย

ใจและอาจรวมไปถึงหวาดกลัวและจินตนาการสู่บางสิ่งบางอย่างที่อาจซ่อนตัวอยู่ในความมืดนั้น

อนาคตก็เป็นสิ่งที่ไม่มีใครรู้ หลายคนจึงพยายามที่จะรู้ในอนาคตโดยใช้วิธีลัดล่วงหน้า หมอดูจึงเกิดมาเพื่อการนี้

เพื่อบอกเล่าเรื่องราวที่ยังมาไม่ถึงในปัจจุบันและบอกหนทางสู่การแก้ไขล่วงหน้า แต่อินทิกาไม่เคยเชื่ออะไรแบบ

นี้นักเท่าไหร่ เธอเชื่อว่าผลของการกระทำในปัจจุบัน นั่นแหล่ะคืออนาคตของตัวเอง เพราะอย่างนี้หญิงสาวจึงไม่

เคยเฉียดเข้าใกล้กับพวกทรงเจ้าเข้าผี แต่สำหรับพวกหมอดู เธอเองก็เคยถูกเพื่อนลากไปดูเช่นกัน เหมือนกับ

ตอนนี้ที่ถูกเอเชรบเร้า อินทิกาส่ายหน้า อาจจะคิดได้ว่า ความอยากรู้อยากเห็นกับผู้หญิงมักเป็นของคู่กัน ผู้หญิง

กับการดูหมอจึงเป็นเรื่องที่หาดูได้ทั่วไป ทุกประเทศในโลกนี้เสียด้วยเถอะ

ประสบการณ์ในการดูหมอครั้งสุดท้ายของเธออยู่ที่มัธยมปลายปีที่หก ก่อนที่เธอจะจากเมืองไทยมาเรียนต่อที่

อังกฤษ ด้วยเพราะใจไม่เคยเชื่ออยู่แล้ว เมื่อเพื่อนคะยั้นคะยอให้ดูหมอดูไพ่ยิปซีเป็นเพื่อน ก็ทำให้อินทิกานึก

อยากลองของขึ้นมา วันนั้นเพื่อนเธอต้องรีบลากเธอให้ออกจากที่ตรงนั้นก่อนที่จะมีคดีทำร้ายร่างกายเกิดขึ้น

เมื่อหญิงสาวยืนยันที่จะไม่จ่ายเงินเกือบสองร้อยบาทให้กับคำทำนายมั่วๆฟังแล้วคล้ายกับเดาสุ่มเอาเสียมากกว่า

ไพ่ก็มีคำทำนายที่ไม่ได้ฟันธงชัดเจนอะไร อินทิกาเองก็ถือว่าการดูไพ่เป็นหนึ่งในความน่าจะเป็นในวิชาเลข

มีความเป็นไปได้ถึง 1ใน 4 ตามหลักวิชาที่เธอจะจับได้ไพ่ซึ่งตรงกับบุคลิกตัวเอง หลังจากที่เกือบจะได้ชกต่อยกับ

หมอดูหมอเดาครั้งนั้น หญิงสาวก็ไม่เคยไปดูหมอที่ไหนอีกเลยแม้จะโดนเพื่อนลากไปก็ตาม

บางครั้ง หญิงสาวคิดว่า มันเป็นเรื่องไร้สาระ จะมีใครรู้เรื่องของเราเองดีไปกว่าตัวเราได้อีก ถามคนอื่น

ไปก็เท่านั้น ดูที่ปัจจุบันสิง่ายสุด แม้จะคิดเช่นนี้แต่อินทิกาก็ไม่ได้ลบหลู่ความเชื่อดั้งเดิมของใคร เธอถือว่ามัน

เป็นเรื่องของทัศนคติและการปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก

เอเชเดินนำอินทิกามายังลานกลางของตำหนักใหญ่ เหล่าหญิงสาวมากมายต่างมานั่งรออยู่ล้อมรอบศาลา

ทรงกลมที่ตั้งอยู่ตรงกลาง สาวไทยเพ่งมองจากที่ที่ยืนอยู่ เธอเห็น หญิงสาวสองคนนั่งอยู่ในศาลาแห่งนั้น ทั้ง

สองคนแต่งกายด้วยชุดพื้นเมืองของที่นี่ เพียงแต่คนหนึ่งสวมผ้าคลุมปกปิดหน้าตา ในขณะที่อีกคนมองเห็นเป็น

เด็กสาววัยรุ่น เอเชพยายามที่จะพาเธอไปนั่งยังด้านหน้าในขณะที่อินทิกายืนยัน ที่จะขอดูอยู่ห่างๆ เอเชตัดใจ

ปล่อยให้อินทิกายืนพิงเสาไปออกมานั่งที่กลางลานด้วยกัน สาวไทยรู้สึกเหมือนตกเป็นจุดสนใจขึ้นมาด้วยสายตา

ของหญิงสาวทั้งหมดในลานแห่งนี้

วงหน้าสวยขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างหงุดหงิดเมื่อเห็นว่า เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นอย่างเซ็งแซ่ด้วยภาษาที่ตนไม่

เข้าใจ ดวงตาสีฟ้ากราดจับไปทุกบริเวณอย่างไม่สบอารมณ์ สายตาของเธอปะทะเข้ากับสายตาของสาวงามนาง

หนึ่งที่นอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวยาวไร้พนักพิงแสดงถึงความสูงศักดิ์ด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์ที่สูงค่าสวยงามกว่า

พวกนางกำนัลทั้งหมด ข้างตัวยังมีหญิงรับใช้นั่งขนาบอยู่ข้างกายถึงสองคน ทันทีที่สบตากับอินทิกา สาวงาม

ท่านนี้ก็มองเมินหันไปใส่ใจคนที่อยู่ในศาลานั้นต่อ อินทิกาเองก็หมดความสนใจในตัวหญิงสูงศักดิ์แล้วเช่นกัน
เธอหันไปมองคนในศาลานี้และก็พบว่า คล้ายกับได้สบตากับหญิงในชุดคลุมที่ปกปิดเนื้อตัวคนนั้น ชั่วขณะหนึ่ง

สาวในชุดคลุมก็หันไปพูดจากับเด็กสาววัยรุ่นข้างตัวพลางชี้มาทางเธอ

ไม่ทันไร สาวน้อยคนนั้นก็มายืนตรงหน้าเธอ พร้อมกับพูดภาษาชาร์มาและจับมือหมายจะลากไป เสียง

ฮือฮาดังออกมาจากปากของหญิงสาวทุกคนในบริเวณนั้น อินทิกาขืนมือไว้ด้วยไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เอเช

ที่นั่งอยู่ตรงกลางเพราะเพื่อนๆจองที่ไว้ให้ รีบฝ่าคนมาหาเธอพร้อมกับส่งเสียงอธิบายมาด้วยว่า

“มิสคะ มิส แม่หมอมุลดาน่าเลือกคุณเป็นผู้รับคำนายค่ะ”

“เอ๋?? เลือกฉัน”

ตอนนี้ใบหน้าของอินทิกาเต็มไปด้วยคำถาม จากที่ออกแรงยื้อไว้ก็กลายเป็นปล่อยให้จูงไปโดยดีและเอเชเองก็ถือ

โอกาสนี้เดินตามอินทิกาไปด้วย เพื่อนๆของเอเชส่งเสียงไล่หลังหล่อน เอเชหันมาแยกเขี้ยวใส่เพื่อนแล้วรีบหัน

ไปเดินตามเจ้านายตนเอง

บนศาลาแห่งนี้ปูพรมและเบาะที่นั่งเอาไว้ หญิงในชุดคลุมนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะสีแดง เบื้องหน้าของ

เธอมีถาดแก้วรูปวงกลมก้นเตี้ยขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางสัก 60 เซนติเมตร ด้านข้างมีเหยือกแก้วบรรจุน้ำอยู่ค่อน

เหยือก สิ่งของทั้งหมดวางอยู่บนโต๊ะไม้เตี้ย ร่างโปร่งบางมาหยุดตรงหน้าของหมอดูนามมุลดาน่า ที่สวมชุด

พื้นเมืองและสวมผ้าคลุมสีแดงมีลายสวยงามซึ่งมีเครื่องประดับเป็นสายสร้อยร้อยเหรียญเงินดูแปลกตา ใบหน้าถูก

ปิดด้วยผ้าสีแดงเช่นเดียวกัน เห็นเพียง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่วาดขอบตาด้วยสีน้ำตาลเข้ม เอเชก้มศีรษะทำความ

เคารพบุคคลนี้ หากแต่อินทิกาไม่ หญิงสาวเอ่ยขึ้นมาว่า

“เอเช บอกเขาไปที ว่าฉันไม่สนใจดู หมอดู” เอเชได้ฟังก็ให้รู้สึกเสียดายแทนนัก ยังไม่ทันจะกล่าวต่อ มุลดาน่าก็

โบกมือที่เต็มไปด้วยสายสร้อยข้อมือที่ผูกรั้งเข้ากับข้อนิ้วทั้งห้าขึ้น ไปมาและพูดเป็นภาษาอังกฤษขึ้นมา

“ไม่ต้อง” สาวไทยมองกลับไปด้วยความแปลกใจ ไม่คิดว่า แม่หมอคนนี้จะพูดภาษาอังกฤษได้

“เชิญนั่ง” มือขาวที่เต็มไปด้วยเครื่องประดับเงินชี้มาที่เบาะด้านหน้าเป็นการเชื้อเชิญอินทิกาให้นั่งลง

“ฉันขอบคุณที่คุณได้เลือกฉันค่ะ แต่ขอโทษด้วยที่ฉันต้องขอสละสิทธิ์ในการทำนายของคุณ” หญิงสาวพยายาม

อย่างยิ่งในการอธิบายเพื่อไม่ให้เสียน้ำใจของอีกฝ่าย อินทิกากลับหลังหันคิดจะเดินออกไปแต่แล้วต้องหยุดชะงัก

ลงเพราะคำพูดที่หมอดูคนนี้พูดขึ้นมา...เป็นภาษาไทย

“ไม่คิดจะอยากรู้บ้างหรือคะ ว่าทำไมช่วงนี้คุณถึงเห็นภาพหลอนบ่อยๆ” อินทิกาหันกลับมามองด้วยความแปลก

ใจทันที หมอดูคนนี้สร้างความแปลกใจให้อินทิกาเป็นคำรบสอง ด้วยการพูดภาษาไทยออกมา

“ยัยนี่เป็นกี่ภาษากันแน่นะ?”

“ไม่เห็นต้องใส่ใจเลยนี่คะว่า ฉันพูดภาษาได้กี่ภาษา สำคัญที่เราสื่อสารกันได้ก็พอแล้วนี่คะ” มุลดาน่าพูดออกเป็น

ภาษาอังกฤษพลางชี้มือลงที่เบาะอีกครั้ง

หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งตามการเชื้อเชิญของแม่หมอมุลดาน่า ในใจนึกอยากลองดีขึ้นมา

เอเชถูกเด็กสาวรั้งไว้ให้ออกมายืนอยู่นอกศาลา แววตาของมุลดาน่าเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มยินดี ในขณะที่

สายตาของอินทิกากลับเต็มไปด้วยความขุ่นใจ เธอไม่รู้ว่า หมอดูข้างหน้าถึงพูดภาษาไทยได้ แล้วก็แปลกใจที่หมอ

ดูคนนี้ถึงกับล่วงรู้เรื่องภาพหลอนด้วยทั้งที่ไม่น่าจะมีใครทราบนอกจากตัวเธอแท้ๆ มันน่าแปลกจริงๆ

หญิงสาวไม่อาจมองทะลุผืนผ้าหนาสีแดงสดที่ปกคลุมนักทำนายคนนี้ไปได้ เธอคิดในใจ

“ถ้าปิดตัวหมดแบบนี้ อายุเท่าไหร่ใครจะไปรู้ ที่ว่า หน้าไม่เคยเปลี่ยนน่ะ ก็คงคลุมหน้าทุกครั้ง ข้างในอาจจะ

เปลี่ยนคนมาแล้วเป็นสิบๆครั้งก็ยังได้”

“อยากรู้จริงๆหรือคะว่า ฉันอายุเท่าไหร่”

“ฉันไม่สนใจหรอกว่า คุณจะอายุเท่าไหร่ ช่วยพูดภาษาไทยได้ไหมคะ เผอิญฉันไม่ชอบคุยกับคนที่รู้ภาษาไทยแล้ว

ไม่ยอมพูดน่ะ”

“ก็ได้ค่ะ เป็นไปตามประสงค์ของคุณ” คราวนี้ มุลดาน่าตอบกลับมาเป็นภาษาไทยชัดถ้อยชัดคำ

“ภาพหลอนที่คุณพูดถึง บอกได้ไหมคะ ว่าฉันเห็นอะไร” อินทิกายิ้มหวาน...ท้าทาย

“ทำไมคุณต้องคิดว่าเป็นภาพหลอนล่ะคะ ไม่คิดบ้างหรือว่า มันอาจจะเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นนานมาแล้ว”

“ถ้าคุณบอกไม่ได้ ฉันคิดว่า ฉันคงไม่มีธุระยืนอยู่ตรงนี้แล้วล่ะค่ะ”

“ใจร้อนจริงนะคะ คุณมองเห็นภาพหลอนครั้งแรกที่ภาพ สุสาน มาดาอิน ค่ะ”

นัยน์ตาของมุลดาน่าแฝงความเศร้าเอาไว้

“คิดว่า บอกแค่สถานที่ แล้วฉันจะเชื่อคุณรึไง”

“ฉันว่า คุณควรลดอคติที่มีต่อฉันลงบ้างนะคะ ไม่งั้นเราคงสื่อสารกันได้ไม่ดีนักเท่าไหร่ หากคุณคิดจะจ้องจับผิด

ฉันท่าเดียว”

“ได้..ก็ได้ ว่าแต่คุณอยากจะสื่อสารอะไรให้ฉันรู้ล่ะ”

“อดีต ปัจจุบัน อนาคต คือสิ่งเดียวกันหากแต่ผันแปรตามกาลเวลา ฉันจะทำนายในสิ่งที่ใจคุณต้องการค้นหา”

เสียงเหรียญดังกระทบกัน เมื่อมือขาวที่โผล่พ้นชายเสื้อยกเหยือกน้ำที่ตั้งอยู่ด้านข้างขึ้น และรินน้ำใสสะอาดนี้ลง

บนถาดแก้วสวย กลิ่นหอมของดอกไม้หลากชนิดลอยละล่องหอมอบอวล อย่างไม่อาจทราบที่มาได้

“ว่ากันว่า น้ำคือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ มันคงอยู่มาตราบนานเท่านาน ผ่านกาลเวลานับหมื่นนับแสนล้านปีและจะคงอยู่

ตลอดไปจวบจนกว่าโลกนี้จะดับสูญ สายน้ำได้รับรู้ถึงอดีต อนาคต ของใครหลายคนและได้ซึมซับสิ่งเหล่านี้ไว้

มันเป็นความทรงจำมากมายมหาศาลยากจะกำหนด สายน้ำจะบอกเล่าเรื่องราวที่ผ่านมานานให้แก่ผู้ที่ถูกกำหนด

ไว้” เสียงของมุลดาน่าดังกังวานใส ไพเราะ หากก็ฟังคล้ายบทสวดสรรเสริญ อินทิกาฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจ

หญิงสาวก้มลงมองถาดที่ใส่น้ำจนเกือบเต็มปริ่มนั่น ผิวน้ำในถาดแก้ว กระจายเป็นวงและค่อยๆนิ่งสนิท

แทนที่จะเป็นใบหน้าของอินทิกา ภาพที่ลางเลือนนั้นกลับกลายเป็นภาพของเด็กสาวที่มีใบหน้าสะสวย

นัยน์ตาสีดำขลับ ผมดำยาวระผืนน้ำ หน้าผากเกลี้ยงเกลาประดับจี้เพชร ริมฝีปากอิ่มเอิบกำลังมองตอบกลับมา

อินทิกาผงะถอย ทำไมในน้ำนั้นถึงไม่ใช่ตัวเธอกลับเป็นเด็กสาวแสนสวยคนหนึ่ง

“คุณเล่นกลอะไรน่ะ”

“คำทำนายออกมาแล้ว” แทนที่จะตอบโต้ แต่มุลดาน่ากลับหลับตาและพูดต่อไปด้วยเสียงเรียบหากแต่หนักแน่น

“สิ้นสุดการรอคอยที่แสนนาน สู่การตัดสินครั้งสุดท้ายของโชคชะตา

รักที่ร้างลา จักคืนกลับมาในเร็ววัน หนึ่งหญิงสองชายแยกจำแนก

หนึ่งนุ่มนวลอ่อนหวานปานบุปผา อีกหนึ่งเย็นชาแกร่งกล้าทะนงตนเฉกขุนเขา

ต่างปรารถนาเพียงเจ้า..อิสตรีเดียวในดวงใจ ความรักจักนำทางให้คู่แท้ที่ชาติภพมิอาจกั้น”

“เล่นตลกอะไร ฉันไม่เข้าใจหรอกนะ ว่าคุณพูดอะไรขึ้นมา เพราะฉันไม่ได้อยากให้คุณทำนายเรื่องเนื้อคู่หรือ

คู่ครองเสียหน่อย” อินทิกาลุกหนีทันที ในขณะที่มุลดาน่าเอ่ยขึ้นมาว่า

“เดี๋ยว ระวังคนใกล้ตัวไว้ให้ดีๆล่ะ” หญิงสาวเดินจากไปอย่างไม่ไยดี ท่าทางของเธอยิ่งแสดงให้รู้ว่าหัวเสียกับ

หมอดูคนนี้เอามากๆ เอเชรีบเดินตามอินทิกาไป
.............................................................

ท้องฟ้า · by **ท้องฟ้า** on Mon Jun 11, 2007 5:06 pm

ทันทีที่สถาปนิกสาวเดินจากไป เหล่านางกำนัลที่หวังจะมารับคำทำนายต่างก็แยกย้ายกันจากไปเพราะทราบดีว่า

เมื่อผู้ทำนายมุลดาน่าได้ทำนายไปแล้ว จะไม่มีคนที่สองที่จะได้รับคำทำนายอีก มุลดาน่าเดินลงจากศาลาโดย

ปล่อยให้เด็กสาวที่มาด้วยกันเป็นคนเก็บข้าวของ ส่วนตนเองเดินไปด้วยท่าทางเหม่อลอยพร้อมกับบ่นพึมพำไป

ตลอดทาง

“เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป” เสียงหวานใสดังออกมาจากปากของหญิงสาวสวยที่นอนอยู่บนเก้าอี้ยาว

มุลดาน่ายังคงเดินต่อไปไม่สนใจฟังเสียงเรียกนั้น หญิงรับใช้ของพระสนมทูอี ทั้งสองคนวิ่งมาดักหน้านักทำนาย

ชื่อดังเอาไว้ มุลดาน่าหยุดยืนนิ่งแต่ปากยังคงกล่าวต่อไปไม่หยุด ซ้ำไปซ้ำมาคล้ายดั่งไม่ได้สติ

“สิ้นสุดการรอคอย...กงล้อแห่งโชคชะตาเริ่มหมุนอีกครั้งแล้ว” หยาดน้ำใสๆไหลออกมาจากหางตาของหญิงสาว

“อะไรคือสิ้นสุดการรอคอย?” พระสนมทูอีเดินมาอยู่ด้านหลังมุลดาน่าแล้วเอ่ยถาม

“สิ้นสุดก็คือสิ้นสุด ไม่มีความหมายอื่น”

“เอาเถอะ ข้าไม่ได้มาต่อล้อต่อเถียงกับท่าน แม่หมอ ท่านทำนายอะไรให้หญิงต่างชาติคนนั้น”

“คำทำนายของข้า มีไว้ให้ผู้ที่คู่ควรเท่านั้น”

“มุลดาน่า เจ้าจะบอกว่า ข้าไม่คู่ควรที่หมอดูเช่นเจ้าจะถวายคำทำนายให้งั้นรึ”

นักทำนายค่อยๆหันกลับมามองพระสนม ส่งสายตาที่มีแววแห่งความสมเพชมาให้

“วันนี้ข้าจะถือว่าทำทานให้ รับไปซะ คำทำนายของเจ้า” มุลดาน่าก้าวมากระซิบข้างหูพระสนมทูอี

“ผู้ที่ใจสกปรก ไม่ควรคู่มงกุฎงามแห่งชาร์มา”

“บังอาจนัก นึกว่า อาฟย่าห์ให้ท้ายเจ้า แล้วเจ้าจะกำเริบเสิบสานกับข้าได้งั้นรึ”

“ข้าได้ให้คำทำนายที่เหมาะกับเจ้ามากที่สุดแล้ว ทูอี ที่เหลือก็เก็บเอาไปคิดนะ เด็กน้อย”

“จูมาน ,ดารีม จับนังนี่ไว้” หญิงรับใช้ทั้งสองรีบทำตามคำสั่งแต่ทว่า เสียงหนึ่งกลับทำให้ต้องหยุดชะงัก

“หยุดนะ พวกเจ้าจะทำอะไรน่ะ”

เสียงตวาดดังขึ้นจากด้านหลัง ทุกคนหันไปมองต้นเสียงยกเว้น มุลดาน่าที่ทำเพียงยืนนิ่ง

ปรากฏหญิงสาวแสนงามผู้มีผมสีน้ำตาลเข้ม ยาวจรดบั้นเอว นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน วงหน้าเรียวสวย

ในชุดพื้นเมืองสีแดงสดใส ยืนอยู่ด้านหลังพร้อมกับหญิงรับใช้ผิวดำวัยกลางคน

“บังอาจ พบพระสนมอาฟย่าห์แล้วยังไม่แสดงความเคารพอีก” หญิงรับใช้ของพระสนมอีกคนที่มาใหม่ตวาดใส่

นางกำนัลทั้งสอง จนต้องย่อกายถอนสายบัวแสดงความเคารพด้วยจำใจ

“พี่ทูอี กำลังจะทำอะไรกับอาจารย์ของหม่อมฉันคะ” ริมฝีปากสีแดงสดเอ่ยขึ้นในขณะที่สาวเท้ามาใกล้ทูอี

“เฮอะ ก็ไม่มีอะไร แค่จะทักทายนิดหน่อย” ทูอีเมินหน้าหนีด้วยขัดใจยิ่งนัก

“งั้นทักทายเสร็จแล้ว ก็คงหมดธุระแล้วใช่มั้ยคะ”

ทูอีจ้องหน้าอาฟย่าห์เหมือนจะฝากไว้ก่อน หญิงสาวสะบัดหน้าจากไปพร้อมกับหญิงรับใช้สองคน

“น้อมส่งท่านอาจารย์ค่ะ” อาฟย่าห์ย่อกายคารวะมุลดาน่าด้วยกิริยาอ่อนช้อย

มุลดาน่าซึ่งหันหลังอยู่ก็เริ่มเคลื่อนตัวจากไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมาอีกเลยโดยมีเด็กสาววัยรุ่นที่เดินตาม

เมื่อเห็นว่าปลอดคนดีแล้ว เด็กสาวจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ท่านอาจารย์ วันนี้ท่านไม่ได้ทำนายให้ผู้หญิงคนนั้นนี่ ท่านสะกดจิตนางทำไม?”

ไม่มีคำตอบออกมาจากปากของมุลดาน่า มีเพียงเสียงที่แสนเศร้าดังเล็ดลอดผ้าแดงที่คลุมหน้าออกมา

“ฟันเฟืองของโชคชะตาเริ่มหมุนแล้ว...นาฬิกาทรายเริ่มเดินอีกครั้ง...เม็ดทรายเริ่มร่วงหล่น.. นับถอยหลังสู่จุดจบ”

.....................................................................................................................................................
“นั่นรึ คนที่มาอยู่ห้อง Qamar น่ะ”

“ค่ะ คุณไมนาร่า”

สายตาของผู้สูงวัยเพ่งมายังร่างเพรียวที่นั่งคุยกับเอเชอยู่ริมสระบัว

จนหญิงสาวรู้สึกว่ามีคนมองจึงหันไปมองหญิงวัยกลางคนที่อยู่ตรงข้ามของสระบัว

ทันทีที่หันไปสบตา ไมนาร่าก็หันไปทางอื่นและออกเดินมายังที่ที่อินทิกานั่งอยู่

เอเชลุกขึ้นย่อกายทำความเคารพไมนาร่า ในขณะที่อินทิกาทำเพียงนั่งเฉยๆ

ไมนาร่าผงกศีรษะรับการทักทายของเอเช และหางตาเหลือบแลมายังอินทิกาที่ยังนั่งอยู่

สาวไทยอดรู้สึกอึดอัดและไม่พอใจอยู่เล็กน้อยเพราะผู้สูงวัยที่มาใหม่มองเธออย่างที่เรียกว่า

มองตั้งแต่หัวจรดเท้ามองกลับไปกลับมาและดูเหมือนจะมาหยุดที่ใบหน้าของเธอ

ก่อนที่จะหันไปพูดภาษาชาร์มากับเอเช ทำท่าทางคล้ายตำหนิต่อว่าเอเชจนอินทิกาต้องสอดแทรกถามขึ้นมา

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ เอเช”

“เอ่อ มิสคะ นี่คุณไมนาร่า พระนมของชีคกาห์เรียนค่ะ”

อินทิกาลุกขึ้น กลายเป็นข่มคุณนมของชีคไปในตัวเพราะอินทิกาสูงถึง 175 เซนติเมตร

แต่คุณนมสูงเพียงแค่ 155 เซนติเมตร ไมนาร่าถอยหลังตกใจเล็กน้อยไม่คิดว่า

นอกจากองค์ชีคคาแล้วจะมีผู้หญิงสูงขนาดนี้อยู่ในที่นี้ด้วย

สาวไทยยื่นมืออกไปทักทายตามมารยาทสากลและพูดภาษาอังกฤษว่า

“สวัสดีค่ะ มิสไมนาร่า”

“สวัสดีค่ะ” คุณไมนาร่ามองมือที่ยื่นออกมา ก่อนที่จะยื่นไปสัมผัสด้วยเล็กน้อยและเอามือออกรวดเร็วคล้าย

รังเกียจอย่างไรอย่างนั้น คุณนมของชีคกาห์เรียนดูไว้ตัวสุดๆ

ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ค่อยพอใจในตัวอินทิกาก่อนที่จะหันไปสั่งอะไรเอเชสักอย่าง

และหันกลับมากล่าวบอกลาอินทิกาพร้อมกับเดินจากไปพร้อมคนสนิท

อินทิกาฉุดมือของเอเชไว้แล้วถามอีกครั้ง

“เมื่อกี๊ เกิดอะไรขึ้นหรือ?? เอเช”

“เอ่อ คุณไมนาร่าเอ่ยที่ตักเตือนที่ฉันทำงานบกพร่องค่ะ”

“อย่างงั้นไม่เรียกว่าตักเตือนแล้ว บ้านฉันเรียกว่า ดุด่ามากกว่า” หญิงสาวต่อท้ายในใจ

“เอเชไปทำแจกันแตกมาหรือไง ถึงได้ถูกคุณไมนาร่าดุน่ะ” อินทิกาพยายามเปลี่ยนบรรยากาศแย่ๆ

“แหม คุณอินทิกาก็ ไม่ใช่ค่ะ คุณไมนาร่าเอ่ยตักเตือนที่ฉันปล่อยให้คุณแต่งกายไม่เรียบร้อย”

“ไม่เรียบร้อย…ไม่เรียบร้อยยังไง” สาวไทยก้มลงมองชุดเสื้อยืดแขนสั้นแต่ก็ยาวถึงศอกคอปกสีขาวและกางเกง

ยีนส์สีกรมท่าเกือบๆดำขายาวอีกเช่นกัน หญิงสาวมองไม่เห็นว่า มันไม่เรียบร้อยยังไง

ถึงเธอจะเป็นคนไม่ชอบแต่งตัว เครื่องประดับในตัวนอกจากนาฬิกาที่เป็นของขวัญวันเกิดจากพ่อแล้ว

ก็ไม่มีอะไรที่เธอใส่ติดตัวอีก แต่เธอไม่ใช่คนไม่รู้จักกาลเทศะแน่

นี่ขนาดแต่งตัวมิดชิดสีก็อ่อนไม่ใช่สีแสบตาแล้วนะ

“นี่มันไม่เรียบร้อยยังไงไม่ทราบยะ” แม้จะไม่ได้ออกเสียงแต่ใบหน้าก็ให้คำพูดเช่นนี้ออกมา

“เอ่อ คุณไมนาร่าเป็นคนหัวเก่าน่ะค่ะ อีกอย่างเธอก็เป็นคนดูแลฮาเร็มที่นี่ นอกจากองค์ชีคคาแล้ว

คุณไมนาร่าก็ใหญ่รองลงมา คอยดูแลทุกเรื่อง

ตั้งแต่เรื่องทั่วไปจนไปถึงเรื่องการกินอยู่ขององค์ชีคกับองค์ชีคคานะคะ

ในมุมมองของคุณไมนาร่าน่ะ การที่คุณอินทิกาใส่กางเกงก็หมายถึงไม่เรียบร้อยแล้วค่ะ”

“เฮ้ย จะบ้าเหรอ แค่ใส่กางเกงนี่นะ ไม่เรียบร้อย แล้วอย่างนี้ฉันไม่ต้องใส่กระโปรงทุกวันหรือไง”

เอเชพยักหน้าช้าๆแล้วตอบว่า

“ใช่ค่ะ เมื่อครู่คุณไมนาร่ากับชับกำชาให้ฉันคอยดูแลเครื่องแต่งกายของคุณให้เรียบร้อย เพราะฉะนั้นคุณอินทิกา

จะต้องใส่กระโปรงค่ะ”

“ตลกน่ะ” อินทิกาโวยวายขึ้นมาทันที

“ฉันไม่ทำนะ นี่มันเรื่องสิทธิส่วนบุคคล จะใส่เสื้อผ้ายังไงก็ได้นี่ขอแค่ไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน ยังไงฉันก็ไม่ใส่”

“เอ้อ” เอเชดูกระวนกระวายท่าทางจะยังหวาดๆกับการถูกคุณไมนาร่าดุด่าว่ากล่าว

“นี่ไปบอกคุณไมนาร่าเลยนะ ว่าฉันไม่ทำ ถ้าข้องใจให้มาคุยกับฉันตรงๆ”

“ทำแบบนั้นได้ไงกันคะ” ใบหน้าของเอเชที่ซีดเสียจนอินทิกาเริ่มสงสาร..เล็กน้อย

แต่ถ้าคิดจะให้เธอนุ่งประโปรงทุกวันนี่ก็ขอสงสารตัวเองก่อนดีกว่านะ

ถ้าแค่ครั้งคราวเหมือนวันที่ไปงานเลี้ยงขององค์ชีคคาก็พอไหวน่ะ แต่ทุกวันนี่

ไม่เอา ยังไงก็ไม่เอาเด็ดขาด เธอเองเตรียมมาแต่กางเกงขายาว ไม่มีชุดกระโปรงให้ใส่หรอก

อินทิกาหมดอารมณ์นั่งเล่นที่สระบัว หญิงสาวเดินลิ่วกลับไปยังห้องนอนทันที

......................................................................................................................................................
หลังจากที่จัดการกับมื้อเย็นจบลง เอเชยังคงรั้งรออยู่ไม่ได้ไปไหน ท่าทางละล้าละลังคล้ายกับไม่กล้าตัดสินใจใน

อะไรบางอย่าง

“มีอะไรหรือเปล่า เอเช”

“เอ่อ คือ คุณราอิสนัดพบมิสค่ะ” เอเชก้มหน้าก้มตาพูดออกมา

“เอ๋???”

เธอจะไปพบหมอนั่นทำบ้าอะไร???

“งั้นก็ฝากไปบอกเขาด้วยว่า ฉันไม่ว่าง..คงไม่ไปพบเขาหรอก” หญิงสาวทบทวนคำสั่งตัวเองใหม่

ไม่สิ ราอิสเป็นคนของชีคกาห์เรียนนี่นา

บางทีเขาอาจจะสั่งย้ายห้องให้เธอใหม่ก็ได้
พูดตามตรงว่าเธอไม่สบายใจเอาเสียเลย ที่ต้องมานอนห้องแบบนี้ ดูได้จากสายตาไม่ค่อยเป็นมิตรจากพวกสาวๆ
ที่กลางลานอย่างวันนี้เป็นตัวอย่าง

“อ่า..เอ่อ..อะ..เอ้อ” เล่นเอาเอเชเป็นใบ้ชั่วขณะ

“มะ ไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธชะ..ชีค เอ๊ย เอ่ยคุณราอิสมาก่อนนะคะ” เอเชที่หลุดปากมารีบยกมือปิดปาก

หน้าตาที่ซีดอยู่แล้วยิ่งซีดไปกันใหญ่ อินทิกามองมาด้วยความสงสัยแต่ปากก็ถามไปว่า

“คุณราอิสเป็นใครงั้นเหรอ ทำไมไม่มีใครปฏิเสธเขาล่ะ เอเช”

“อ่า คุณราอิสเป็น...เป็นพระญาติชีคกาห์เรียนเพคะ” เอเชนึกคำโกหกขึ้นมาสดๆร้อนๆ

“อ้อ มิน่าล่ะ” หญิงสาวไม่ติดใจสงสัยอีกต่อไป

“เอาอย่างนี้นะ เอเชกลับไปบอกเขาว่า วันนี้ฉันเหนื่อยมากแล้ว รับนัดไม่ได้ แต่ถ้าเป็นวันอื่นฉันไม่ขัดศรัทธานะ”

“ค่ะ คุณอินทิกา” สีหน้าของสาวรับใช้ค่อยดูดีขึ้น

“วันนี้ฉันเหนื่อยมากเลยนะ เอเช ถ้าไม่มีธุระอะไร ฉันคงขอตัวก่อนนะ” อินทิกาเอ่ยตัดบท เอเชค้อมตัวลงก่อนที่

จะล่าถอยออกจากห้องไป

หญิงสาวปิดเปลือกตาลงเมื่ออยู่เพียงลำพังคนเดียวในห้องใหญ่นี้ เธอรู้สึกปวดหัวและตัวรุมๆ ไม่ค่อยสบายนัก

อาจเป็นเพราะละอองฝนที่สาดใส่ในยามเช้า ไม่ก็อาจจะเป็นเรื่องคำทำนายไร้สาระช่วงบ่ายที่ทำให้เธอหงุดหงิดจน

ไข้ขึ้น มือเย็นแตะหน้าผากอุ่นจัดขณะเดินเข้าห้องน้ำมา

“สงสัย ไข้กลับซะแล้วสิเรา”

หญิงสาวนั่งลงบนขอบอ่าง มือขาวสวยของเธอลงไปทดสอบอุณหภูมิน้ำใสและอุ่นในอ่างอาบน้ำนั้นซึ่งทำจากหิน

อ่อนสีขาวชมพู อินทิกาก้มหน้าลงมองผิวน้ำอย่างไม่ใคร่เข้าใจว่าเหตุใด เมื่อตอนกลางวันเธอจึงเห็นหน้าคนอื่น

แทนที่จะเป็นหน้าตัวเอง หญิงสาวพยายามขบคิดถึงความเป็นไปได้ในหลายๆแง่ แต่จดแล้วจนรอดเธอก็ไม่

สามารถให้คำอธิบายที่ชัดเจนกับตัวเอง ระลอกน้ำที่เกิดจากมือของเธอที่กวนน้ำเล่น แตกกระจายเป็นวงแผ่

ออกไปเรื่อยๆ สมาธิที่จดจ่อกับสายน้ำพาให้ดวงจิตลอยละล่องกลับไปสู่อดีตที่ไม่อาจหวนคืน

....................................................................................................

Duang* · by Duang* on Wed Jun 13, 2007 12:32 pm

อัพพพ ด่วนๆเลยค่ะพี่ฟ้าที่รัก อยากอ่านอย่างรุนแรง

seemassoste · by **seemassoste** on Wed Oct 21, 2009 1:04 am

seemassoste · by **seemassoste** on Wed Oct 21, 2009 1:05 am

seemassoste · by **seemassoste** on Wed Oct 21, 2009 1:08 am

mookfah

รอยรักบนผืนทราย บทที่ 5/2

รอยรักบนผืนทราย บทที่ 5/2

Re: ??????????????? ????? 5/2

значение фамилии власов 7

архивы поиск людей генеалогия 0

Who is online