mookfah

ซ่อนกลิ่ · by **ซ่อนกลิ่** on Thu Jun 14, 2007 3:37 am

2.

รถปอร์เช่คันงามแล่นมาจอดที่หน้าอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งแถบเซนต์ปอล ฮาซานรีบลงจากรถทันทีที่ล้อหยุดหมุน เขาวิ่งผ่านหน้ารถอ้อมมาเปิดประตูให้ทิชากรที่เขานึกว่าเป็นสาวในดวงใจของเขาที่มีนามอันไพเราะว่าทักษอร

“เชิญครับ”

“ขอบคุณค่ะ” หล่อนยิ้มแล้วปรายตายั่วยวนให้เขา ก่อนจะเยื้องย่างออกจากรถสปอร์ตหรูแบบไม่ระมัดระวังอย่างจงใจ ทำเอาฮาซานถึงกับต้องหลบตาไปทางอื่น

“จะขึ้นไปดื่มอะไรรอก่อนไหมคะ” ทิชากรเชิญชวน

“อ่า...จะดีหรือครับ”

“แหม ไหนๆก็โดดเรียนแล้ว ขึ้นไปดื่มอะไรรอข้างบนก่อนก็ได้มั้งคะ”

“รอหรือครับ”

“อ๋อ...” หญิงสาวทำท่าครุ่นคิดถึงเหตุผล “เอ่อ...พอดีคิดว่าต้องใช้เวลารวบรวมนานสักหน่อยค่ะ มันกระจัดกระจายอยู่เต็มห้องไปหมด”

“อ้าว...ผมนึกว่ามันพร้อมที่จะส่งแล้วเสียอีก ก็คุณบอกว่าลืมเอาไปส่ง”

“เอ่อ...” แหมตานี่ เรื่องมากจริงแฮะ “ก็แหม...ฉันก็เป็นอย่างนี้ประจำค่ะ ป้ำๆเป๋อๆ”

“ก็ได้ครับ” เขายอมจำนน ด้วยรอยยิ้มอันน่ารักและเย้ายวนเกินจะอดใจไหว

“เชิญค่ะ” หล่อนผายมือไปก่อนจะออกเดินนำ ดูเหมือนอาการบาดเจ็บของหล่อนจะหายเป็นปลิดทิ้งจนเป็นที่สะกิดใจของฮาซาน

ขณะที่เดินตามไปตามช่องบันไดแคบๆที่ทอดตัวสู่ชั้นบนของตึกแถวเก่าๆ ฮาซานก้มลงมองข้อเท้าของทิชากรอย่างไม่ตั้งใจ ด้วยสงสัยที่หล่อนสามารถเดินได้อย่างคล่องแคล่วเช่นนี้ แต่ด้วยความต่างระดับของขั้นบันไดนี้เอง ทำให้เขาสังเกตเห็นว่าหล่อนใส่กระโปรงสั้นมาก มันทำให้เขาอดไล่สายตาขึ้นมองเรียวขายาวอันงดงามนั้นไม่ได้เลย

เรียวขาอันกลมกลึงที่พ้นจากชายกระโปรงตัวจิ๋วทำให้เขาจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว กล้ามเนื้อระหว่างขาเขม็งเกรียวขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ และการเดินทางขึ้นบันไดก็เป็นไปอย่างยาวนาน ดูเหมือนหล่อนจะเดินนำเขาไปอย่างเชื่องช้าราวกับว่าจะยั่วให้เขาต้องขาดใจตายด้วยเรียวขาอันงดงามน่าสัมผัสนั้น

แต่แล้วภาพอันวาบหวิวก็มีอันต้องยุติลง เมื่อทิชากรนำเขามาหยุดยืนที่หน้าห้องของหล่อน ฮาซานจำต้องข่มใจลงแล้วเดินไปยืนหลังหล่อนเพื่อรอเข้าสู่ห้อง

“แหม ไอ้รูกุญแจนี่มันเล็กจริงๆ” หล่อนบ่นพึมพำแล้วเหลือบมองไปข้างหลัง ก่อนจะแกล้งก้มโค้งลง ทำให้บั้นท้ายกลมกลึงชนเข้ากับกล้ามเนื้อที่เขม็งเกรียวระหว่างขาของเขา

“อุ้ย” หล่อนแสร้งทำเป็นตกใจแล้วหันไปก้มมองสิ่งที่สัมผัสกับก้นของหล่อน

“เอ่อ...ขอโทษครับ” ฮาซานรีบเคลื่อนมือมาพรางมันเอาไว้ทันที

“หึหึ” หล่อนหัวเราะในลำคอ

มันเป็นเสียงหัวเราะที่ชายหนุ่มไม่เข้าใจความหมาย แต่เขาก็ยอมรับว่า มันเป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้เขาอดไหวหวั่นไม่ได้

“เชิญค่ะ”

ทิชากรเปิดประตูแล้วพาเขาไปนั่งที่โซฟา ชายหนุ่มมองดูรอบๆ ห้องนี้ถึงจะแคบและมีข้าวของจำนวนมาก แต่เขากลับไม่รู้สึกว่ามันแคบเลยสักนิดเดียว เนื่องจากว่าข้าวของต่างๆถูกจัดไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย นั่นทำให้เขารู้สึกชื่นชมในตัวของหญิงสาวคนนี้มากขึ้นไปกว่าเดิม

“รอตรงนี้สักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันไปเปลี่ยนเสื้อก่อน”

“เอ่อ ทำไมต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยละครับ ไหนบอกว่าจะมาเอางานไปส่งไม่ใช่เหรอครับ” ฮาซานเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“อ้อ...” หญิงสาวนึกขึ้นได้ แต่ก็เอ่ยออกไปแล้วจึงแก้ตัวออกไปข้างๆคูๆ “รู้สึกว่าชุดมันไม่ค่อยเรียบร้อยน่ะค่ะ เดี๋ยวโปรเฟสเซอร์จะว่าเอา”

“อ่า...ครับ” เขาเห็นด้วย ชุดของหล่อนทำเอาเขาหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะจริงๆ

เมื่อทิชากรหายเข้าไปในห้องของหล่อนแล้ว ฮาซานก็หันมองรอบๆห้องด้วยความชื่นชมอีกครั้ง ดูคนที่เขาแอบชอบจะเป็นคนที่มีระเบียบมากทีเดียว หล่อนดูสมบูรณ์แบบจนแทบไม่น่าเชื่อ ทั้งเป็นนักกีฬาที่เก่งกาจ แถมเรียนกฎหมายด้วย (คิดว่าคณะนี้เพราะให้ไปส่งที่คณะกฎหมาย) อีกทั้งรูปโฉมก็ยังงดงามอีกต่างหาก

แต่แล้วความคิดคำนึงของเขาก็ต้องมลายหายไปจากจิตใจ เพราะเสียงกรีดร้องที่ดังออกมาจากห้องที่หล่อนเดินหายลับไปเมื่อสักครู่นี้

“มิสทักษอร เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” เขาวิ่งไปทุบประตูด้วยความเป็นห่วง

“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย” หล่อนร้องเรียกด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

ฮาซานไม่รอช้า เขาเปิดประตูเข้าไปทันที แล้วภาพที่เขาเห็นก็ทำให้เขาต้องตกตะลึง เมื่อหญิงสาวที่เขาฝันหากำลังยืนตัวสั่นอยู่บนเตียง ที่สำคัญหล่อนสวมเพียงชุดชั้นในตัวจิ๋วเท่านั้นเอง

แต่เขาก็ไม่มีเวลาชื่นชมเรือนร่างของหล่อน เพราะสีหน้าของหล่อนบ่งบอกถึงความตกใจกลัวสุดขีด

“เกิดอะไรขึ้นครับ”

“แมลงสาปค่ะ” หล่อนชี้ไปที่หัวเตียง

ฮาซานเพ่งมอง แต่ก็ไม่พบอะไร “ไหนครับ ไม่เห็นมีเลย”

“มาดูใกล้ๆสิคะ”

ชายหนุ่มเดินเข้าไปอย่างกล้าๆกลัวๆ ไม่ได้กลัวแมลงสาปหรอก แต่กลัวว่าหล่อนจะอายเขาเท่านั้นเอง “ไม่เห็นมีเลยครับ”

ทันทีที่เขาเดินเข้ามาใกล้เตียง ทิชากรก็กระโดดเข้ากอดเขาทันที “กลัวจังเลย มันอยู่ตรงนั้นแหละ” หล่อนซบหน้าลงกับอกเขาแล้วชี้นิ้วไปยังจุดเดิม

แต่ฮาซานก็ไม่เห็นอะไรเลย “มันคงตกใจเสียงร้องคุณหนีไปแล้วน่ะครับ”

“จริงเหรอคะ” หล่อนร้องถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

เนื้อแน่นและอุ่นของความสาวทำให้ฮาซานพูดอะไรไม่ออก กลิ่นกายของหล่อนเมื่อใกล้จมูกก็หอมเย้ายวนใจอย่างประหลาด กล้ามเนื้อที่เขม็งเกรียวอยู่แล้วตอนขึ้นบันไดมาขยายตัวเพิ่มขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ทำให้มันไปดุนท้องน้อยของทิชากร และมันก็ทำให้หล่อนรู้ว่าเขาตกเข้ามาในหลุมพรางที่หล่อนวางเอาไว้แล้ว

หญิงสาวจัดการดันตัวเขาลงนอนบนเตียงอย่างละมุนละม่อม

“มิสทักษอร จะทำอะไรครับ” เขาแสร้งถามออกไป สายตาและท่าทางเชิญชวนของหล่อนทำให้เขารู้ได้ทันทีว่า หล่อนก็เป็นผู้หญิงที่น่ากลัวไม่ใช่เล่นเหมือนกัน

“ฉันกลัวค่ะ” หล่อนเอ่ยเสียงสั่นเครือ

“ไม่ต้องกลัวนะครับ” เขาเอื้อมมือมาลูบหลังหล่อนเพื่อปลอบโยน ผิวเนื้อหล่อนนวลเนียนราวกับกำมะหยี่ สร้างความกำหนัดให้กับเขามากขึ้นจนกล้ามเนื้อระหว่างขาขยายตัวขึ้นมาอีกอย่างช่วยไม่ได้

ทิชากรเปรยตามองเขาเมื่อรู้สึกได้ถึงความเขม็งเกลียวนั้น สายตาของทั้งคู่สอดประสานกันราวกับกำลังพูดคุยเชิญชวนกันอยู่ในที แล้วหญิงสาวก็เป็นฝ่ายเริ่มด้วยการก้มลงจุมพิตเขาที่ริมฝีปาก

ฮาซานเมื่อสัมผัสกับริมฝีปากของหล่อนก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที โอ้! นี่ไม่ใช่ความฝันใช่ไหม หญิงสาวที่เขาแอบชอบกำลังจูบเขา

เขาตอบสนองหล่อนทันที มันกลายเป็นจูบที่เต็มไปด้วยความกระหายยาก มันเร้าร้อนจนเขาคิดว่า หล่อนช่างต่างจากภาพที่เห็นเสียเหลือเกิน พลังจูบของหล่อนทำให้เขากลายเป็นแมวหง่าวไปทั้งที่เคยผ่านผู้หญิงมาแล้วหลายต่อหลายคน หญิงสาวเลื่อนมือไปคลำกล้ามเนื้อที่เขม็งเกลียวของเขาอย่างชำนาญ ทำให้เขาถึงกับต้องครางฮือออกมา

ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องเกรงใจกันอีกแล้ว เขาไม่สนใจสักนิดว่าหล่อนจะเป็นที่หมายปองของเจ้าชายอัคคาร์ เพราะตอนนี้เขาอยู่ในกำมือของหล่อนแล้ว ชายหนุ่มจัดการปลดตะขอบราของหล่อนออก เขาจะทนให้หล่อนหยามเขาด้วยการเป็นฝ่ายควบคุมต่อไปไม่ได้แล้ว ฮาซานผลักหล่อนให้พลิกหงายแล้วตามไปทาบทับร่างอันขาวนวลของหล่อนทันที

“หึหึ” หล่อนหัวเราะออกมา

นี่เป็นเสียงหัวเราะอีกเสียงหนึ่งที่เขาไม่เข้าใจความหมายของมัน แต่จะสนใจอะไรอีกล่ะ ในเมื่อหล่อนอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาแล้ว ชายหนุ่มรุกเร้าหล่อนทันที อกอิ่มของหล่อนเพิ่มความกระหายให้เขามากขึ้น ทรวงอกเต่งตึงและงดงามราวกับถอดออกมาจากปกหนังสือปลุกใจเสือป่าชื่อดังของอเมริกาอย่างไรอย่างนั้น

ทิชากรเองก็ไม่ได้นิ่งเฉย หล่อนช่วยเขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกในขณะที่จูบกันอย่างเร้าร้อน ไม่นานทั้งคู่ก็ไม่หลงเหลือเสื้อผ้าสักชิ้นบนร่างกาย เขาและหล่อนกลับสู่ธรรมชาติอันรัญจวนใจอย่างสมบูรณ์แบบ

ฮาซานรู้สึกว่าลูกเล่นของหล่อนแพรวพราวเกินคาด อีกทั้งเสียงร้องของหล่อนก็ปลุกเร้าอารมณ์ของเขาได้เป็นอย่างดี เขาต้องจัดกระบวนความคิดที่มีต่อหล่อนเสียใหม่แล้ว หล่อนคือแม่เสือสาวผู้ชำนาญในกลกามไม่แพ้ฝีมือในเชิงกีฬาและการเรียนเลยทีเดียว

ทุกครั้งที่เขาเผลอไผล หล่อนเป็นต้องพลิกกลับมาเป็นฝ่ายคุมเกม เขาต้องใช้สติอย่างมากเพื่อกลับมาเป็นฝ่ายเดินเกมและกดหล่อนให้อยู่ในความควบคุมของเขา ‘แม่เสือสาว ฉันไม่ใช่ชายไร้ชื่อเรื่องความรักนะ ไม่มีทางที่ผู้หญิงคนไหนจะมาควบคุมฉันได้’

การชิงไหวชิงพริบในเชิงกามกรีฑาของทั้งคู่เป็นไปอย่างเร้าร้อนและเนิ่นนาน จนในที่สุดก็เป็นทิชากรเองที่ยอมแพ้ “ปลดปล่อยฉันเถอะค่ะ” หล่อนกระซิบบอกเขา

“หึหึ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ ในที่สุดหล่อนก็ยอมแพ้ “ยังหรอกมิสทักษอร” เขายังคงหลงคิดว่าหล่อนคือคนที่เขาใฝ่ฝัน ก็จะไม่ให้คิดได้อย่างไร เมื่อหน้าตาเหมือนกันออกจะปานนี้

ชายหนุ่มเคลื่อนตัวลงต่ำทันที เขาก้มลงดูดดื่มกับน้ำหวานจากช่อดอกไม้ที่ฉ่ำแฉะ ทิชากรถึงกับร้องครางออกมา ชายคนนี้มีลีลารักที่เหนือกว่าชายคนอื่น ความไม่เร่งร้อนของเขาทำให้ความต้องการของหล่อนเนิ่นนานออกไป และความเนิ่นนานนี้เองที่สร้างความรัญจวนใจให้กับหญิงสาวได้มากกว่าผู้ชายที่เคยผ่านมา

เขาปรนเปรอหล่อนจนหล่อนกระตุกเกร็งไปหลายต่อหลายครั้ง แต่มันก็ไม่ทำให้หล่อนรู้สึกพอกับสิ่งที่เขามอบให้ มันจะต้องมีอะไรที่สุดยอดกว่านั้น

“ใช่แล้วทักษอร” เขาเอ่ยกระซิบเหมือนรู้ใจ พร้อมยันกายขึ้นตระหง่านต่อหน้าหล่อน

ทิชากรปรายตามอง หล่อนยิ้มรับกับท่าทางเอาจริงของเขา แล้วการรอคอยของเขาก็สิ้นสุดลง ฮาซานแทรกตัวผ่านลึกเข้าไปในร่างกายของหล่อน ถึงแม้ว่าหล่อนจะผ่านผู้ชายมามาก แต่ไม่เคยมีใครสนองความต้องการของหล่อนได้ถึงเพียงนี้ โอ้...นี่แหละสวรรค์ที่แท้จริง

ร่างกายของทั้งสองสอดประสานรับกันอย่างลงตัว นั่นทำให้ความสุขล้ำของทั้งคู่เพิ่มพูนทวีขึ้นอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน แล้วในที่สุดเขาก็ปลดปล่อยพลังรักทั้งหมดออกมาพร้อมๆกับที่หล่อนถึงฝั่งฝันอันแสนรัญจวนใจ

ซ่อนกลิ่ · by **ซ่อนกลิ่** on Thu Jun 14, 2007 3:38 am

มาแระจ้า ตอนสองตามคำเรียกร้อง

Duang* · by Duang* on Thu Jun 14, 2007 12:59 pm

กรี๊ดดดดด เขียนลื่นมั่กๆ รออ่านนะคะ
อัพเร็วๆนะคะ

mookfah

บทที่ 2

บทที่ 2

Who is online