mookfah

รอยรักบนผืนทราย
บทที่1 ตำนานความรัก

หญิงสาวที่มีเรือนร่างสูงโปร่งอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวยืนอยู่ในอาคารที่พักผู้โดยสารอันแสนกว้างขวาง

โอ่อ่าตามที่อำนาจเงินจะบันดาลให้ มองเผินๆคล้ายสตรีสาวชาวเอเชียหากแต่สิ่งที่สะกดสายตาทุกผู้ในหยุดนิ่งบน

ใบหน้านี้คือ นัยน์ตาสีฟ้าใสดุจจันทร์กระจ่างฟ้าดูผิดแผกแตกต่างจากชาวเอเชียทั่วไป ตาคู่งามแฝงแววซุกซน

ผมดำซอยสั้นบอกถึงบุคลิกที่ปราดเปรียว วงหน้าเรียวรี จมูกโด่งเป็นสันสวยงามรับกับเรียวปากชมพูอิ่มเอิบ

ผิวขาวละเอียดสะอาดหมดจด รวมทั้งหมดนี้เข้าด้วยกันก็ทำให้ใครต่อใครที่เดินผ่านไปผ่านมายังต้องเหลียว

กลับมามอง จนมีบางคนคิดว่านางแบบจากต่างประเทศมาเที่ยวที่นี่

อินทิกามองอย่างเก็บรายละเอียดตามประสานิสัยที่เรียกได้ว่า..จับผิดกับสนามบินแห่งใหม่ของชาร์มาที่

ขึ้นชื่อว่าใหญ่ที่สุดในภูมิภาคตะวันออกกลางออกแบบโดยสถาปนิกชื่อดังชาวยุโรป เน้นวัสดุประเภทเหล็กและ

กระจกแสดงถึงความเป็นสหัสวรรษใหม่พร้อมกับรูปทรงของอาคารที่ดูโปร่งและทันสมัย

แม้จะทำเป็นไม่สนใจที่ใครต่อใครพากันมองนัยน์ตาสีฟ้าใสของเธอแล้ว แต่อินทิกาก็อดทนได้ไม่นาน

หญิงสาวหยิบแว่นกันแดดสีชาขึ้นมาใส่ปกปิดความสดใสของดวงตาคู่นี้

“ขอโทษนะคะ คุณใช่มิสอินทิกา ดารารักษ์หรือเปล่าคะ?”

เสียงหวานๆดังขึ้นพร้อมกับนิ้วเรียวที่สะกิดเธอให้หันกลับไปด้านหลัง

“คุณคือ?”

“ดิฉัน อิสบาล่า อับเดล ฟาตีล ค่ะ เป็นเลขานุการส่วนพระองค์ของชีคคาบิชาเราะห์ อัลชาร์มา อัลโซกียาห์ค่ะ

ชีคคาให้มาต้อนรับคุณค่ะ” สาวสวยผู้มาใหม่ยื่นมือมาทักทายแบบตะวันตกกับอินทิกาซึ่งเธอก็ยิ้มและส่งมือมา

เขย่ามือบางของเลขานุการสาวเช่นเดียวกัน อินทิกาอดทึ่งไม่ได้

หะแรกหล่อนคิดว่าทางวังจะส่งผู้ชายมาต้อนรับเธอเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะได้พบกับการต้อนรับของสาว

สวยในมาดสาวออฟฟิศ คล่องแคล่ว ว่องไ ว ดูเผินๆเรียบร้อยแต่ซ่อนความร้อนแรงไว้ในดวงตาสีเข้ม กลิ่นหอม

อ่อนๆจากเรือนกายของอิสบาล่ายิ่งทำให้เจ้าหล่อนดูทรงเสน่ห์มากขึ้นในความรู้สึกของอินทิกา

อิสบาล่าอยู่ในชุดเสื้อคอปิดแขนยาวกระโปรงยาวหากผ่าสูงขึ้นถึงหัวเข่า เธอสวมผ้าคลุมผมสีเทาอ่อนดูเรียบหรู

อินทิกาสังเกตเห็นว่าทั้งเนื้อทั้งตัวของอิสบาล่ามีแต่แบรนด์เนมชื่อดังราคาแพงซึ่งเมื่อหันมามองตัวเองแล้วก็พบ

เพียงเสื้อเชิ้ตกลางเก่ากลางใหม่แขนยาวสีเทาเข้มกับกางเกงสแลคสีดำซึ่งก็ใช้มานานเต็มทีแล้ว

หญิงสาวอดจะบ่นออกมาเป็นภาษาไทยไม่ได้ “ช่างซอมซ่ออะไรเช่นนี้หนอเรา”

คำพูดของอินทิกาไม่ต่างอะไรจากความคิดในใจของอิสบาล่าเช่นกัน

“อะไรนะคะ” อิสบาล่าถาม

“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรค่ะ”

หากแต่อิสบาล่ากลับยิ้มแย้มปกปิดความในใจและหยิบผ้าคลุมผมออกจากกระเป๋าสะพาย

“นี่ค่ะ คุณจำเป็นต้องใช้สิ่งนี้”

“เอ่อ ทำไมต้องใช้ล่ะคะ?” อินทิกาเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับความสงสัย

“แดดที่ชาร์มานี่ ร้อนมากค่ะ เราจำเป็นจะต้องสวมผ้าคลุมตอนที่ออกนอกบ้านเพื่อป้องกันแสงแดดค่ะ”

อินทิการับผ้าคลุมสีฟ้าอ่อนซึ่งดูจะราคาแพงกว่าเสื้อเชิ้ตตัวโปรดของเธอเองมาแต่โดยดีหากไม่เคยใช้เจ้าสิ่งนี้จน

สุดท้ายเลขานุการสาวต้องสาธิตวิธีการใส่ผ้าคลุมผมให้อินทิกาดูและช่วยสวมใส่ให้อีกด้วย

ทันทีที่ออกมาภายนอกตัวอาคาร อินทิกาชักเห็นด้วยกับคำพูดของอิสบาล่าที่บอกว่า แดดแรง เพราะ

แสงแดดจัดจ้าสาดเข้าปะทะกับนัยน์ตาเธอทันทีเมื่อเท้าสัมผัสกับพื้นถนนหน้าอาคารผู้โดยสาร

สายลมยามเที่ยงหอบเอาความร้อนมาปะทะตัวเธอจนหญิงสาวชักกลัวว่าตนเองอาจเป็นหวัดได้ง่ายๆเพราะอากาศ

ช่างแตกต่างกันเหลือเกิน เมื่อครู่แอร์ในสนามบินเย็นเฉียบจนเธอเผลอเอามือกอดอก

แต่พอออกมาข้างนอกปุ๊ปกลับร้อนจัด อินทิการีบก้าวตามอิสบาล่าขึ้นรถลิมูซีนที่จอดรออยู่ด้านหน้าโดยเร็ว

ถนนทอดยาวเข้าสู่ตัวเมืองซึ่งก็อยู่ไม่ห่างนัก หญิงสาวมองสภาพบ้านเมืองที่เรียกได้ว่าทันสมัยอย่างสนใจ

อาคารสูงในรูปทรงที่ดูแปลกตากลับสวยติดตาเธอ อินทิกาทราบมาว่า ที่นี่เป็นแหล่งส่งออกน้ำมันดิบ

อันดับต้นๆของโลกและยังมีสินแร่รัตนชาติอยู่อีกมากมาย ซึ่งรายได้จากน้ำมันดับจำพวกนี้ได้สร้างความมั่งคั่ง

ให้กับประเทศชาร์มาและสร้างความมั่นคงให้กับชีคด้วยเพราะที่นี่มีกองทัพที่ทันสมัย...แต่ก็นั่นแหละ ไม่มี

ประเทศไหนในโลกหรอกที่เฟอร์เฟกต์ ไปเสียหมด ชาร์มาเองแม้ว่าจะร่ำรวยมากมายเพียงใดแต่ก็เกิดสงคราม

แบ่งแยกดินแดนทางตอนเหนือขึ้นโดยมีผู้ก่อการร้าย อัสนาบี้ บัยตุลมักติส เป็นหัวหอกในการทำสงครามกองโจร

ท่ามกลางทะเลทรายที่เวิ้งว้างและหุบเขาที่สลับซับซ้อนมากมายทางตอนเหนือ...มาจนถึงตอนนี้สงครามยังดำเนิน

ต่อไปซึ่งยังไร้วี่แววที่รัฐบาลชาร์มาจะจับกุมตัวผู้ก่อการร้ายหมายเลขหนึ่งคนนี้ได้

บรรยากาศในเมืองตอนนี้ห่างไกลกับคำว่าศึกสงครามมากนัก อาจจะเพราะเรื่องที่เกิดอยู่ทางเหนือห่างออกไปอีก

ไกล เศรษฐกิจที่เมืองหลวง “ตาร์จาฮี” จึงไม่ถูกรบกวนจากข่าวที่หนังสือพิมพ์ต่างประเทศลงอย่างครึกโครม


พระราชวังสีขาวที่ตั้งเด่นเป็นสง่าริมทะเลก็ปรากฏแก่สายตาเธอเมื่อพ้นจากสนามบินมาได้เพียงเกือบ

หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น หญิงสาวรู้สึกเหมือนว่าตนหลุดเข้ามาอยู่ในโลกของอาหรับราตรีอย่างไรอย่างนั้น อาจจะต่าง

นิดหน่อยตรงที่นิทานเรื่องนี้มีรถยุโรปราคาแพงคันละหลายสิบล้านยูโรจอดอยู่เต็มโรงจอดรถและมีทหารถือปืน

คอยรักษาความปลอดภัยให้เชื้อพระวงศ์อยู่เต็ม ปืนไม่ใช่มีดหรือดาบที่โค้งเป็นเสี้ยวพระจันทร์อย่างที่เธอเคยเห็น

ในภาพยนตร์เกี่ยวกับอาหรับ

รถลิมูซีนแล่นเข้ามาจอด ณ โรงจอดรถ หญิงสาวได้ออกมายืนสูดอากาศภายนอกรออิสบาล่าจัดการ

เรื่องการเข้าวังของเธอเสร็จ ยอดโดมเปล่งประกายสีทองประสานสีกับแดดจัดจ้ายามบ่ายจนอินทิกาต้องหลบมอง

ไปที่อื่นเพราะแสงสะท้อนที่เข้าตา พระราชวังทำด้วยหินอ่อนสีขาวถูกแบ่งออกเป็นวังหน้าและวังหลัง วังหน้าใช้

เป็นส่วนรับรองแขกบ้านแขกเมืองส่วนวังหลังใช้เป็นที่ประทับของชีค,ชีคคาและเหล่าเชื้อพระวงศ์รวมทั้งเหล่า

สนมนางในฮาเร็มด้วย ยังไม่ทันจะได้สังเกตดี รถไฟฟ้าก็แล่นมาจอดเทียบเคียง อิสบาล่าพาอินทิกาขึ้นนั่ง

รถไฟฟ้าไปยังพระราชวังที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหน้า หญิงสาวแปลกใจเมื่อรถไม่แล่นเข้าไปที่วังหน้า

“ไม่ไปที่วังหน้าหรือคะ?” อินทิกาหันไปถามอิสบาล่า

“วันนี้ ชีคคาจะมีงานเลี้ยงต้อนรับคุณที่วังหลังน่ะค่ะ ส่วนที่พักอาศัยนั้น ชีคคาอนุญาตให้คุณพักในวังหลังได้

เพื่อที่เวลาคุยงานจะได้สะดวกเพราะคุณจะไปคุยงานกับชีคคาที่ห้องทำงานส่วนพระองค์ในวังหลังค่ะ เลยไม่ต้อง

แวะที่วังหน้า”

“อ๋อ” อินทิกาพยักหน้าเออออไปกับอิสบาล่า

ระยะทางกว่าที่จะไปถึงวังหลังช่างยาวนาน สาวไทยจึงพยายามชวนสาวชาร์มาคุย เพื่อไม่ให้อึดอัดนัก

พูดไปพูดมา หญิงสาวก็ชักเข้าคุยในประเด็นเกี่ยวกับงานตกแต่งที่ตัวเองได้รับมา

อินทิกาหยอกเย้าไปเล่นๆ

“ไม่รู้ว่า ชีคคาทรงเปลี่ยนตัวสถาปนิกไปเท่าไหร่นะคะเนี่ยจนมาถึงฉันได้” เธอเพียงแค่จะพูดเพื่อให้เกิดเสียง

หัวเราะในรถคันนี้บ้าง ไม่ได้มีเจตนาถามจริงแต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้อินทิกายิ้มค้างเสียนี่

“ชีคคาทรงเปลี่ยนสถาปนิกรวมถึงอินทีเรียดีไซเนอร์ไปแล้วกว่า 20 คนค่ะ”

อินทิกาอยากจะให้เรื่องได้ยินเป็นเรื่องโกหก

20 บริษัท!!!!พระเจ้าจอร์จ..มันเกิดอะไรขึ้น

หล่อนนินทานายจ้างเงินหนารายใหม่ในใจ...ลูกค้าเธอคนนี้ช่างเป็นคนที่เอาใจยากเสียจริง

หญิงสาวรู้ดีว่า การทำงานในอาชีพสถาปนิกนั้นเป็นงานบริการไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะเลี่ยงลูกค้าและในบางครั้ง

คนที่มีอาชีพนี้ก็จำใจต้องรับลูกค้านิสัยแย่ๆเอาไว้...เพราะสโลแกนเก่าๆแต่ประจำใจของบริษัท

ลูกค้าคือพระเจ้า

ใช่..เพราะเงินคือหนึ่งในปัจจัยที่ห้าในการครองชีพยุคปัจจุบัน ไม่มีเงินแล้วเอาอะไรกิน ฉะนั้นความอดทนอัน

น้อยนิดของเธอจำต้องงัดเอามาใช้กับลูกค้าที่แสนจะเอาแต่ใจหรือในบางครั้งสมควรเรียกว่า...งี่เง่า

อินทิกาเคยรู้สึกโชคดีที่ น้อยครั้งที่เธอจะเจอกับลูกค้าประเภทที่ว่า หากแต่คราวนี้นี่สิ

พอเจอทั้งทีก็เจอแบบสุดยอดเอาแต่ใจองค์หญิงจากตะวันออกกลาง...ประเทศชาร์มาส่งเข้าประกวด

หวังว่าจะไม่เจออะไรที่ทำให้ขันติของเธอหมดลงล่ะนะ

ไม่อยากนึกถึงสภาพอนาคตของตนเองให้ใจเสียเลย....

แล้วความเงียบก็เข้าคลอบคลุมบรรยากาศภายในรถต่อไป


อิสบาล่าพาหล่อนเดินมาตามระเบียงหินอ่อนสีขาวผ่านประตูโค้งบานแล้วบานเล่าจนกระทั่งพบกับ

ภาพๆหนึ่งซึ่งดูจะเป็นจุดรวมสายตาของทุกคนที่เดินผ่านมา อินทิกาเดินช้าลงและกลายเป็นหยุดเดิน

สิ่งที่เตะตาเธอที่สุดเป็นภาพขนาดใหญ่สามคูณสามเมตรที่อยู่บนกำแพงสีขาว

วิหารสีทองกับท้องฟ้ายามอาทิตย์อัสดงที่ดวงอาทิตย์สาดแสงสีส้มอมทองลงมาที่ตัววิหารสลักนั้น จนดูเหมือน

วิหารเปล่งประกายออกมา มันช่างให้ความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ราวกับโลกหมุนย้อนเวลากลับไปยังอดีตกาลอีกครั้ง

“รูปนี้...”รูปของสุสานที่หล่อนดูจากหนังสือท่องเที่ยว หากแต่มุมกล้องกว้างและต่างออกไป

เลนส์กล้องครอบคลุมไปทั่วบริเวณแสดงพลังของสิ่งก่อสร้างสมัยโบราณ

ภาพนี้สร้างมนต์ขลังและดูอลังการละลานตาทำให้สุสานนั้นดูสูงค่ามากกว่ารูปที่เห็นจากในหนังสือ

“อ๋อ รูปโบราณสถานที่มีชื่อของประเทศเราน่ะค่ะ ชีคทรงโปรดที่นี่มาก และทรงโปรดที่จะทอดพระเนตรรูปนี้

บ่อยๆจึงมีรับสั่งให้นำรูปมาวางไว้ตรงนี้ค่ะซึ่งรูปนี้ก็เป็นฝีพระหัตถ์ของพระองค์น่ะค่ะ”

“Tomb of madain salah…สุสานของใครหรือคะ” อินทิกาก้มลงอ่านป้ายเล็กๆสีทองที่อยู่ด้านล่างภาพ

“ทอมบ์ ออฟ มาดาอิน ซาลาห์ เป็นสุสานขององค์หญิงซาลาห์ในรัชสมัยขององค์สุลต่านราอิส ราชวงศ์อัล ดาบิล

ลา ค่ะ เมื่อหลายพันปีก่อนเคยเป็นวิหารบูชาเทพีมาดาอิน ซาลาห์ น่ะค่ะ แต่เกิดโศกนาฎกรรมขึ้นมาเสียก่อน

ที่นี่เลยเปลี่ยนมาเป็นสุสานน่ะค่ะ”

คำอธิบายยืดยาวของอิสบาล่าทำให้อินทิการู้สึกงงๆกับชื่อของคนในอดีตที่แสนจะยาวเหยียด

เพราะงงก็เลยทำให้ไม่ใส่ใจชื่อเรียกนักเท่าไหร่ แต่คำว่า โศกนาฎกรรมก็เรียกให้เธอเอ่ยถามอิสบาล่าต่อ

“โศกนาฎกรรมอะไรเหรอคะ”

“โศกนาฎกรรมความรักต้องห้ามระหว่างพี่น้อง องค์สุลต่านราอิสทรงรักกับองค์หญิงซาลาห์ น่ะคะ

แต่ในสมัยนั้นการที่พี่น้องรักกันเป็นบาปมหันต์ องค์หญิงซาลาห์เลยฆ่าตัวตายเพื่อไถ่ถอนบาปให้พี่ชาย

หลังจากนั้นมา องค์ราอิชทรงตรากฎให้พี่น้องสามารถแต่งงานกันได้ ปัจจุบันนี้ก็ยังมีพี่น้องที่แต่งงานด้วยกัน

อยู่น่ะค่ะ”

“น่าสงสารองค์หญิงนะคะ”

“นั่นสิคะ ตามตำนานกล่าวว่าอีกเพียงแค่วันเดียวองค์หญิงก็จะได้รับการสถาปนาให้ขึ้นเป็นสุลตาน่าอยู่แล้ว”

อินทิกาขมวดคิ้วนิดหน่อยแต่ไม่ได้ว่าอะไรต่อ



อิสบาล่าพาอินทิกามาที่ห้องพักในส่วนวังหลังซึ่งใช้รับรองแขกผู้หญิงที่มาต่างบ้านต่างเมือง เป็นอาคาร

ที่อยู่ติดกับฮาเร็มหรือสถานที่สาวๆของชีคพักอาศัยอยู่

อินทิกามองไปยังฮาเร็มด้วยความหลงใหลในสถาปัตยกรรมที่เก่าแก่และสวยงาม หล่อนมักเป็นเช่นนี้

เสมอกับการเก็บเกี่ยวความรู้สึกอันดื่มด่ำจากสิ่งก่อสร้างที่เก่าแก่และล้ำค่าทางประวัติศาสตร์ทางสายตา

“นี่ถ้ามีเวลาว่าง เธออยากจะเอากระดาษกับดินสอมานั่งร่างภาพฮาเร็มนี้เหลือเกิน” แม้จะรู้สึกชื่นชมกับความงาม

แต่เสียงของหญิงสาวอีกคนก็ดังขึ้นขัดอารมณ์สุนทรีย์ก่อนที่มันจะเตลิดไปมากกว่านี้

“มิสอินทิกาคะ เย็นนี้จะมีงานเลี้ยงต้อนรับคุณแบบกันเองจัดภายในห้องรับรอง 6โมงเย็นดิฉันจะมารับนะคะ”


.......................................................................................................................................................

ทันทีที่เข้ามาในห้องพักหญิงสาวก็ต่อสายถึงโซเฟียเพื่อนสาวคนสนิทที่อยู่ลอนดอนทันที

“เป็นไง”

“นี่แกรู้อยู่แล้วใช่มั้ย เรื่องที่นายจ้างคนใหม่ของชั้นเปลี่ยนดีไซเนอร์ไป 20 กว่าคนแล้วอ่ะ

ทำไมแกไม่เตือนฉันวะ”

“เฮ้ย ใจเย็นๆ”

“ก็ตอนนั้นฉันไม่อยู่นี่หว่า แกเองก็เถอะ ตัดสินใจปุปปัป อยู่ๆก็ไปไม่ปรึกษาฉันสักคำ”

“เออ..จริงของแก ต้องโทษตัวเองว่าสะเพร่าสิเนี่ย ไม่เช็คให้ดีเสียก่อน...มิน่าล่ะ ถึงไม่มีใครอยากมา”

“จริงๆแกก็อยู่อังกฤษมานาน ทำไมไม่รู้จักองค์หญิงคนนี้วะ”

“ขึ้นหน้าสังคมแทบทุกวัน..แต่ก็นะ แกไม่อ่านGossipดารากับวงไฮไซไฮซ้อนี่นา”

“ระวังตัวไว้เถอะแก ยัยเจ้าหญิงนี่โมโหร้ายสุดๆน่ะ เคยเอาที่ทับกระดาษทองคำประดับเพชรปาหัวคนแตกมาแล้ว

นะเว้ยเหตุผลแค่ว่าพูดไม่เข้าหูน่ะ”

“...อ่ะ...” ซวยอะไรอย่างนี้วะ...แล้วฉันจะอยู่รอดไหมเนี่ย


ยังไม่ทันจะกล่าวอะไรมากไปกว่านี้

อินทิกาจำต้องวางสายเมื่อหญิงสาววัยรุ่นชาวชาร์มา2-3 คนก็เข้ามาที่พักเธอหลังจากที่ส่งเสียงเคาะ

ประตูแล้ว แต่อินทิกาไม่ได้ไปเปิดรับ อินทิกามองการเข้ามาของหญิงรับใช้ 2-3 คนนั้นอย่างงุนงง

สองคนเดินเข้ามาวางกล่องสามสี่ใบบนเตียงสี่เสาหนานุ่ม อีกคนผลุบหายเข้าไปในห้องน้ำสุดหรูนั่น

สักพักก็ตะโกนออกมาเป็นภาษาอังกฤษว่า

“มิสคะ น้ำเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ จะให้ถูหลังให้ไหมคะ”

อินทิกาส่ายหน้าหวือๆแล้วรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำกล่าวปฏิเสธโดยเร็ว

“ไม่ล่ะ ขอบใจ”

“จะดีเหรอคะ มิส วันนี้มีงานเลี้ยงนะคะ” หญิงรับใช้คนนี้ทำหน้าลำบากใจ

“งานเลี้ยงงั้นหรือ?? เรามีแต่ชุดสูทจะใส่ในงานนี้ได้มั้ยวะ”

ดูเหมือนสาวรับใช้จะเดาใจเธอออก หล่อนเดินออกจาก

ห้องน้ำพาอินทิกากลับมาที่เตียงคิงไซส์

“ชุดที่จะใส่ไปงานเลี้ยงตอนเย็นอยู